Blog Marcina Bojko

Linux,Windows,serwer, i tak dalej ;)

Posts Tagged ‘open source

Hyper-V Packer Gen2 machines – version 1.0.5


Written by marcinbojko

3 października, 2018 at 20:02

Napisane w work

Tagged with , , , ,

Simple Foreman Template (with Grafana Dashboard) for Zabbix 3.x

Small project, using trappers instead of zabbix-agent active mode. I wanted to have better control over the pushing layer and intervals.

Written by marcinbojko

24 kwietnia, 2018 at 18:15

Hyper-V Packer Gen2 machines – version 1.0.3

The most „bad ass” release so far 🙂

  • * `BREAKING FEATURE` – preparing switching to submodules/subtree for ./scripts and ./files – to share common code with other providers
  • * tree structure in `./scripts` and `./files`, moved to `./extras`
  • * [Windows] adding `phase-3.ps1` script to put less generic stuff there. Just uncomment line with `exit` to get rid of it
  • * [Windows] added support for `Windows Server 1709 Edition (Standard)`
  • * [Windows] remove some clutter from `bootstrap.ps1`
  • * [Windows] added `exit 0` for most of the scripts as some external commands were leaving packer with non-zero exit codes
  • * [CentOS] added `` script to make compacting more efficient
  • * [CentOS] reworked bug with UEFI – this time after deploying from image you can run script `/usr/local/bin/` which will recheck and readd CentOS UEFI entries. For SCVMM deployments (which separates vhdx from vmcx) use `RunOnce`
  • * [CentOS] removed clutter from ``
  • * [CentOS] removed screenfetch, replaced with neofetch
  • * [CentOS] reworked `` in `/etc/profile.d` to reflect .Xauthority existence*

Written by marcinbojko

23 lutego, 2018 at 19:34

Napisane w work

Tagged with , , , , ,

Quick Zabbix (agent/server) migration from 2.2/3.0 to 3.2 (installed from official repository)

  1. Backup your machine (physical/virtual)
  2. Run (for server AND agent)

    # stop services
    systemctl stop zabbix-server
    systemctl stop zabbix-agent
    # clean cache
    yum clean all
    # upgrade releases from 2.x/3.0 to 3.2
    yum upgrade
    # disable additional repository
    yum-config-manager --disable zabbix-non-supported
    # update
    yum update -y
    # clean cache
    yum clean all
    # enable services
    systemctl enable zabbix-server
    systemctl enable zabbix-agent


    # for agents
    systemctl stop zabbix-agent
    yum clean all
    yum upgrade
    yum-config-manager --disable zabbix-non-supported
    yum install zabbix-agent -y
    yum clean all
    systemctl enable zabbix-agent
    systemctl start zabbix-agent

Written by marcinbojko

15 października, 2016 at 14:21

HV-Default – confirmed working with Hyper-V 2016

New version available:

Written by marcinbojko

13 października, 2016 at 18:36

Napisane w Uncategorized, work

Tagged with , ,

Puppet & The Foreman & Powershell DSC – Windows Updates: Neverending story.

Nobody likes Windows Updates even Microsoft itself. But sometimes one should make sure, you have perks your system needs. But, we co do it old fashion way: check, update, reboot, repeat. Boring, and completly not in a way DevOps do.

Again, Win_manage to the rescue.

First we make sure what we want to do:


  dsc_dayofweek: sunday
  dsc_afterhour: 11
  dsc_usenotify: true


  dsc_updatenow: 'true'
  dsc_category: security
  dsc_updatenow: 'true'
  dsc_category: important
  dsc_updatenow: 'true'
  dsc_category: optional


  message: Machine requested a reboot
  when: pending

But what does it do? First, we should prepare update schedule: let’s say, we can start auto-updates on Sunday, after 11 AM (remember 11 AM = 11:00, and 11:00 PM=23:00)

Second: we want to install 3 type of updates: security, important and optional.

Third: we want to auto-reboot our machine (dsc_reboot) and notify us about pending updates count BEFORE and AFTER update patch set (dsc_usenotify: true)

So, we can switch from:




in a time needed to get some music 🙂

Written by marcinbojko

9 października, 2016 at 18:36

Puppet & The Foreman & Powershell DSC – The Road So Far.

During last few weeks I was able to push and heavy test puppet-dsc code in a lots of environments and setups.

We had sysprepped Windows Server 2012 R2 images (different versions, builds and setups), a lots of Windows 10 Professional Workstations (Original, 1511, 1607 builds), few Windows 8.1 Pro – really great statistic sample.

As for now:

  • Windows Server 2012 and Windows 2012 R2 – fully supported
  • Windows 8.1/10 (original)/10 (1511) – fully supported
  • Windows Server 2016/Windows 10 (1607) – unsupported due to parsing bug in Powershell 5.1 – Work in progress
  • Windows 7/8 – not tested
  • Windows 2008 R2 – not tested

Implemented modules:

  • Chocolatey – with features and sources support (adding, removing, modyfing)
  • DSC_WindowsFeature
  • DSC_WindowsOptionalFeature
  • DSC_Service
  • DSC_Environment
  • DSC_Group
  • DSC_xFirewall
  • DSC_Reboot

More code is coming, but this fine set allows you to deploy and manage a lots of types of servers and workstations.

Written by marcinbojko

7 października, 2016 at 19:47

Puppet & The Foreman & Powershell DSC – your System Center in a box :)

Few weeks ago I started a little project – complete Puppet module called: win_manage.

My goal was to manage Windows based machines almost as easy as Linux servers, as little code inside as possible (you know, I am not a developer in any kind). And when I was thinking: KISS is no more possible with this project, I’ve found Puppet Powershell DSC module:

Adding another resources it is just a breeze, the biggest part of work was to test almost every setting provided by Microsoft, to have working examples in day-to-day SysAdmin/DevOP job.

And yes, I know – we have plenty of things like this, sold with different price plans, different support plans and so on. But if you cannot afford pricey tools like Puppet Enterprise or System Center 2012 R2 in your environment, this little project comes to help you 🙂

First things first – why?

  1. We have excellent granularity using Puppet and Foreman architecture without complicated AD GPO with filters.
  2. Nested groups/copying groups helps so much in creating cloned environment
  3. It doesn’t matter what provider do you use: physical, virtual, VMWare,Hyper-V, Azure – it just works.
  4. With additional modules like Chocolatey and our private sources (and private CDNs) the story is completed – no more AD MSI voodoo stuff. Software deployment and maintenance just got really better.
  5. One is is to deploy, second thing is to maintain and manage. Securing running services or making permanent changes in your environment is as much important as just deploy them.
  6. No more ‚just another script’ approach.
  7. Everyone can afford simple machine with simple YAML examples 😉

So my work in progress looks just like this:




Host Groups


Parameters to set

We love YAML driven configuration: setting users, rules, applications is just as easy as writing very light code:

Setting registry:

 dsc_valuename: Password
 dsc_valuedata: af af af af af af af af
 dsc_valuetype: binary
 dsc_valuename: ControlPassword
 dsc_valuedata: af af af af af af af af
 dsc_valuetype: binary

Adding features:

 dsc_ensure: present
 dsc_name: Web-Server
 dsc_includeallsubfeature: true
 dsc_ensure: present
 dsc_name: DSC-Service

Installing and maintaining latest version of packages:

 ensure: latest
 ensure: latest
 ensure: latest
 ensure: latest

So, what to do next? I will be adding additional DSC Resources to module and hopefully will be able to make it public. Stay tuned and keep your fingers crossed 😉


Written by marcinbojko

4 października, 2016 at 19:11

Chocolatey i własne źródło pakietów.

Bez wątpienia – Chocolatey ( jest doskonałym zarządcą pakietów dla systemu WIndows – zwłaszcza w instalacjach DesiredStateConfiguration. Trochę przytłacza mnogość sposobów instalacji pakietów (w zasadzie, każdy pakiet potrafi być oddzielnym kawałkiem kodu), jednak rekompensuje to z nawiązką ich niskim skomplikowaniem.

Owszem, sporo pakietów jest w oryginalnym repozytorium, jednak nie wszystkie pakiety źródłowe posiadają publiczne linki, tak aby można je było umieścić w samym pakiecie.

Rozwiązaniem jest np. tworzenie pakietów w repozytorium, a same binarki trzymać np. 2 miejscach – firmowy intranet oraz linki publiczne.

Ponieważ mnie zawsze brakuje wspomnianych pakietów przedstawiam wam własne źródło, gdzie postaram się uzupełniać przydatne i brakujące pakiety.

Kilka zasad:

  1. Wszystkie pakiety binarne trzymane są w moim Dropboxie – katalog /public/choco.
  2. Wszystkie pakiety binarne podpisane są SHA256
  3. Wszystkie pakiety są weryfikowane przez Virus Total a ich suma SHA256 MUSI zgadzać się z sumą z linka VirusTotal. W opisie pakietu widnieje ich suma kontrolna.
  4. Repozytorium jest publiczne – jeżeli chcesz umieścić swój pakiet – odpowiadasz za niego 🙂

Bez zbędnej zwłoki:

Samo źródło:

Nuget v2:

RSS źródła z pakietami:


Jak dodać źródło do swojego Chocolatey’a?

choco source add -n=NAZWA -s"" --priority=10

Jak zainstalować/aktualizować pakiet?

choco install nazwapakietu -y

choco upgrade nazwapakietu -y


Jak usunąć pakiet?

choco uninstall nazwapakietu -y


Jakie pakiety są w repo?

Na dzień dzisiejszy:

WPS-Office-Personal –

Zabbix-Agent3 –


Pozostałe pakiety przerabiam z sum kontrolnych MD5 na SHA256 co zajmuje mi nieco czasu.



Written by marcinbojko

1 października, 2016 at 12:57

And I landed on a BitBucket…

Written by marcinbojko

27 sierpnia, 2016 at 09:47

Compacting Virtual Disks in System Center Virtual Machine Manager 2012 R2 or Hyper-V 2012 R2

As we all know – disk space isn’t free. If you allocate disk space to your virtual machine, you always want to allocate proper, well-balanced size to shorten future downtimes. But what is proper and balanced you ask?  There is no short answer to this, but if you’re  IT person, you always will try to allocate more than is needed right at the moment.  The decision is : should I use static or dynamic disks?

For me, there is no really need to use static disks anymore as there is no real speed difference. So, the real pro using dynamic disk is their smaller size.

In production environment, using Microsoft’s hypervisor, we can expect our VM to grow over time. During the nature of virtual machines and virtual disks, the real data machine uses are not the same numbers as virtual disk sizes. It is happening due to hypervisor behaviour – deleting all data from OS in virtual machine is no more than throwing away and index card from your book. The written data are still there, so there is no easy, automated way to compact a virtual disk.

Hypervisor however, tries to allocate in a first place, blocks marked as used. So the real expanding is happening when you’re constantly changing your data, without deleting them first. The great example is with databases, log and temporary trash disks and just plain and simple oversizing. I’ve had a case when relativly small machine (20 GB CentOS with a 600 GB VD) just grew over few days filling whole 600 GB of data because of logs set to DEBUG.

So what will be the cons and of virtual disk growing overtime?

  • obviously, more space allocated at expensive storage for VMs
  • more obviously, when you’re using any kind of backup software, you’re forced to write and store in multiple copies the data you really doesn’t need
  • CBT (Change Block Tracking) Table is bigger to process, with every move
  • more network traffic with every backup job you have
  • live ‚shared nothing’ migration times grows just out of proportions. If you have a small machine with 20GB data on 600 GB sized disk, you will have to transfer this whole fatso over you network to other machine. Even with compression set at live migration, it is just really unwanted.

So what can we do? We can just zero the data you’re not using and Hyper-v cmdlets  will take the rest.

You have to plan downtime for the machine, but according to my tests, zeroing machines with 600 GB took 15 to 30 minutes. With smaller sizes it is just matter of single minutes.

Before you go:
– plan your downtime, compacting should not to be interrupted
– take extra caution. Zeroing important data or uneeded data it’s just a matter of mistake.
– delete all snapshots/checkpoints
– make sure you converted VHD to VHDX (optional)
– make sure your disk is set as dynamic disk
– make sure you have enough room for compacting or resizing. Remember – if you have 600 GB virtual disk, during this process it may grow to this size.
– remember that compacting deletes CBT table for backup software – next backup will be a Full Backup.

The most usable zeroing ways I found was:

Offline methods

– longer downtime
– more accurate (no more background write)
– faster (no more background write)
– smaller risk of processes failure due to ‚out of space’ event

  • zerofree for Linux ext2/ext3/ext4 disks
  • ntfswipe for Windows based disks
  • dd for both Linux and Windows based disks or exotic fs (btrfs/xfs)

Online methods
– less accurate (background write  is still happening)
– machines became slower or unresponsible
– slower process
– risk of applications failing due to ‚out of space’ events
– smaller downtime

– SDelete or CCleaner for Windows based disks
– dd for Linux based disks


Phase I – Zeroing Offline

Offline zeroing (done with System Rescue CD 4.x)

  • Delete all uneeded data (logs, temps, bigfiles, dowloads, caches)
  • Umount all ext2/3/4/ntfs volumes
  • for NTFS volume: ntfswipe -av /dev/volume_name
  • for ext2/3/4 volume: zerofree -v /dev/volume-name
  • for LVM: vgchange -a y;zerofree -v /dev/mapper/volume_name
Zeroing swap space:
# swapoff -a

# free
total used free shared buffers cached
Mem: 8056340 2643132 5413208 155072 606916 914796
-/+ buffers/cache: 1121420 6934920
Swap: 0 0 0

# blkid |grep swap
/dev/sdb2: UUID="adad0488-3b67-4444-b792-6a1a775b8821" TYPE="swap"
# dd if=/dev/zero|pv -treb|dd of=/dev/sdb2 bs=8192
dd: error writing ‘/dev/sdb2’: No space left on device
1,91GB 0:01:04 [30,3MB/s]
249981+4 records in
249980+4 records out
2047868928 bytes (2,0 GB) copied, 67,931 s, 30,1 MB/s

#mkswap /dev/sdb2 -U "adad0488-3b67-4444-b792-6a1a775b8821"
Setting up swapspace version 1, size = 1999868 KiB
no label, UUID=adad0488-3b67-4444-b792-6a1a775b8821
# swapon -a

# free
 total used free shared buffers cached
Mem: 8056340 3309648 4746692 159844 1112232 919708
-/+ buffers/cache: 1277708 6778632
Swap: 1999868 0 1999868

Phase I – Online zeroing

1. Delete all uneeded data (logs, temps, bigfiles, dowloads, caches)

for Windows machine
sdelete -z letter:

Linux machine
#dd if=/dev/zero|pv -treb|dd of=/ bs=4096;sync;sync;rm -rfv /;sync

Phase II – Compacting

1. Shutdown the machine

For System Center VMM 2012 R1/R2

Workspace 1_107
For Hyper-V powershell

Optimize-VHD -Path path_to_vhdx_file.vhdx -Mode Full


Workspace 1_108
System Rescue CD –
SDelete –
CCleaner Portable –
zerofree –

Written by marcinbojko

3 sierpnia, 2014 at 13:10

Yatse – godny następca Official XBMC Remote.

Dla nas wszystkich, uzależnionych od XBMC wygodne zdalne nim sterowanie zawsze było kluczową korzyścią. Wygodny i stabilny klient Official XBMC Remote oferował tryb biblioteki, tryb pilota, sterowanie gestami, podstawowe notyfikacje i tym podobne rzeczy. Niestety, jednak wliczając w w to buildy developwerskie, jego ostatnie wersje pochodzą z końcówki 2012 (lub początku 2013 – w zależności od używanej wersjii), przez co nie do końca potrafią wykorzystać możliwości zarówno obecnego hw, jak i nowych funkcjonalności, które pojawiły się w XBMC 13.x Gotham.

Godnym (i równie darmowym) następcą okazał się być Yatse – dostępny w Sklepie Play:

Nowe i poprawione funkcje:

– prześliczne tematy i wygląd bilbioteki

– obsługa lockscreen (sterowanie, kontrola, tapeta)

– kontekstowa funkcja ‚send to xbmc’  dla materiałów multimedialnych w Twoim urządzeniu – obsługa Google Chromecast

– chmura dla Twoich hostów XBMC


Strona główna

2014-06-21 19.32.38



Tryb biblioteki


2014-06-21 19.32.42



2014-06-21 19.32.22

I auto-tapetka na ekranie głównym (znika po zastopowaniu mediów, lub wybraniu innego) 🙂

2014-06-21 19.32.31



Written by marcinbojko

22 czerwca, 2014 at 14:25

Red Hat Enterprise Linux 7 (RHEL7) – maszyny wirtualne Hyper-V Generacji 2

Dla wszystkich, którzy czekali na RHEL7 mam dobrą wiadomość – gotowa do pobrania dystrybucja umożliwa jako drugie distro (po Ubuntu 14.04) tworzenie maszyn wirtualnych Hyper-V Generacji 2.


– start/stop maszyny zajmuje ułamki tego co pochłaniało przy RHEL6/CentOS 6

– wsparcie dla Hyper-V VSS (zintegrowane z systemem)

– kernele z serii 3.x

– poprawione błędy z dodawaniem (hotadd) pamięci dynamicznej

RHELG2 RHELG2_2 RHELG2_3Czekamy na ruchy społeczności CentOS 😉


Written by marcinbojko

12 czerwca, 2014 at 18:29

Napisane w work

Tagged with , , , ,

Pogoplug – więcej korzyści dla Linksowców niż dla innych nacji.

Ostatnio, dzięki koledze z pracy, odkryłem całkiem ciekawy dysk w „chmurze” –, który za skromną, miesięczną 4 dolarową opłatą pozwala nam korzystać ze swoich zasobów w formie ‚unlimited’. Przy okazji – dziękuję Marcinie 😉

Dostarczany klient, dla systemów Windows i MacOS raczej funkcjonalnością nie powala, jednak ma sporo niedogodności:

– domyślnie wpycha do chmury foldery ‚Moje dokumenty’, ‚Moja Muzyka’, ‚Moje filmy’ itp, itd, czyli cały ten Windowsowy śmietnik (kto nie wierzy niech zajrzy do ‚Moich dokumentów’, najlepiej z włączonym podglądem plików systemowych i ukrytych. Nie można tej opcji wyłączyć (trzeba każdorazowo zatrzymywać ich kopiowanie).

– chmura działa jak czarna dziura – plik usunięty na dysku źródłowych, egzystuje w nieskończoność na dysku chmurowym. Rozwiązanie fajne dla zagapionych, ewangelistów Windowsa i przepłacanych blogerów Apple. Dla tych normalniejszych, synchronizacja jest rozwiązaniem właściwym.

– kontrola nad plikami nie powala – lepiej powiedzieć, nie ma jej wcale ;(

– nie da się skorzystać z robocopy, fastcopy czy jakiegokolwiek ręcznego copy ;(

Na szczęście, w systemie Linux, potraktowanemu po macoszemu przez twóców chmury, rozwiązaniem jest pogoplugfs, który montuje nam dysk chmurowy we wskazanym przez nas folderze. Oczywiście automatyzujemy proces (fuse lub udev), co więcej wykorzystując graficzne narzędzia jak grsync wyciągamy z chmury to co najlepsze 😉

Cały proces mamy precyzyjnie opisany tutaj:, ja skupię się na samym rsync/grsync i małej potyczce z mechanizmem chmurowym.

PogoPlug oferuje bardzo sympatyczny (chociaż prościutki) interfejs do obsługi naszych plików multimedialnych. Pliki muzyczne czy wideo możemy sobie streamować na urządzenia mobilne (lubo dtwarzać poprzez interfejs webowy) tworząc naszego prywatnego Deezera.

A wygląda to tak:



Co ciekawe, podczas transferu za pomocą grsynca, pliki przesyłały się poprawnie (właściwa suma md5), jednak z nieznanych mi powodów nie pojawiały się w interfejsie, w sekcji multimedialnej. Dotyczyło to zarówno plików audio jak i wideo. Pliki istniały we właściwych folderach, jednak zawsze typem pliku było ‚file’ zamiast ‚music’ czy ‚video’. Po krótkim śledztwie winowajcą okazał się standardowy sposób w jaki rsync/grsync przesyła dane. A robi to tak:

Załóżmy iż wysyłamy plik o nazwie: muzyka.mp3. Rsync wysyła go jako ‚muzyka.m3.RANDOMCHARS, po poprawnie zakończonym procesie transferu zmienia mu nazwę na ‚muzyka.mp3’.  Zachowanie to zmieniamy dodając parametr –inplace i już możemy cieszyć się zarówno poprawnie wykonaną kopią zapasową, jak też i strumieniowaniem naszych utworów muzycznych 😉

Written by marcinbojko

2 marca, 2014 at 18:30

Cicha rewolucja – Linux Mint 16 jest tym czym Ubuntu zawsze chciało być.

Jak wiele razy pisałem – nie przepadałem za dystrybucjami Linuxa tworzonymi specjalnie pod desktopy. Gdzieś mniej więcej w środku wojny o scheduler (2007/2008) dystrybucje dzieliły się na szybkie oraz użyteczne 😉 W gałęzi numer jeden królowały Debiany, Arch oraz Gentoo, w gałęzi drugiej o palmę pierwszeństwa walczyły OpenSuSe, Ubuntu i gdzieś po cichu Fedora.

Pamiętam wtedy mój zachwyt dystrybucją Linux Mint – Glora (v7) wydana w edycjach Gnome/KDE a następnie Fluxbox/Xfce gdzieś koło połowy 2009 roku. Okazało się iż można było wykorzystać gotowe paczki z innej dystrybucji (Ubuntu/Debian), zrzucając żmudną robotę dopasowywania pakietów i przebudowywania zależności na Canonical, samemu zajmując się ulepszaniem użyteczności oraz pracami koncepcyjnymi.

Stopniowo, ścieżka którą obrał zespół Minta – słuchanie głosów swoich użytkownika doprowadziła do postania edycji Helena (v8), Isadora (v9), Julia (v10) kończąc edycją Katya (v11) w 2011 roku. W tym czasie Ubuntu chaotycznie zmieniało środowisko (Gnome Shell/Unity), tematy, domyślne oprogramowanie (wyrzucając chociażby Gimpa uznanego przez nich za ‚zbyt skomplikowany’, czy zastępując komunikator Pidgin mniej znanym Empathy) co dla większości z nas było bardzo męczące.


Tak głębokie ingerencje w drzewa pakietów i zależności oraz stopniowa walka z przyzwyczajeniami użytkowników spowodowały iż edycje 10.10/11.04 przez wielu uznane zostały za bardzo niestabilne, ociężałe i kompletnie rozbieżne z oczekiwaniami użytkowników. Fora pękały od porad: jak usunąć daną funkcjonalność, jak dodać coś co zostało w Ubuntu pominięte, oraz co zrobić w przypadku gdy po kolejnej aktualizacji system nie nadawał się do użytku: bądź to odmawiał dalszej współpracy lub też usuwał wszystkie tweaki, które użytkownicy nazbierali do tej pory.

Wprowadzenie interfejsu Unity było dla wielu z nich ostatnią kroplą przepełniającą czarę goryczy – co kilka lat później otrzymał Microsoft wprowadzając interfejs Modern UI/Metro w systemie Windows 8. Niestety, alternatywy dla Unity były równie nieciekawe: zarówno KDE jak i Gnome Shell/Gnome 3 cierpiały na klasyczne choroby wieku open-source: nowe funkcjonalności kosztem stabilności.


Team Linux Mint, po raz kolejny podjął decyzję słuchając swoich użytkowników, decydując się na wprowadzenie autorskiego UI – Cinnamon (fork Gnome Shell) oraz forka Gnome 2 – MATE. Tym sposobem, dla słabszych maszyn lub dla użytkowników przyzwyczajonych do klasyki Gnome, pozostał właśnie MATE. Dla posiadaczy maszyn ze wsparciem grafiki 3D oraz dla zwolenników nowych funkcjonalności w starej otoczce przeznaczony był interfejs Cinnamon.

Nie obyło się jednak bez problemów – Cinnamon wraz z managerem plików Nemo (fork Nautilusa wprowadzony w edycji 1.6) wprowadzony oficjalnie w roku 2012 w edycji Maya, był również mało stabilny, przynajmniej w początkowych fazach tworzenia, wciąż silnie zależąc od Gnome. Pierwsze naprawdę stabilne i użyteczne funkcje pojawiły się w edycji Linux Mint 14 (Nadia), stopniowo kontynuowane w bardzo niestabilnej edycji Mint 15 (Olivia). W 2013 roku, wydając edycję Mint 16 (Petra) twórcy wprowadzając wersję Cinnamon 2.0 obwieścili, iż do działania nie wymaga on już w żadnym stopniu środowiska Gnome (w przeciwieństwie do Unity czy Gnome Shell). W tej edycji Cinnamon stał się pełnoprawnym środowiskiem desktopowym, pozwalając na uniezależnienie się od coraz mniej stabilnego pierwowzoru.


To własnie Linux Mint 16 (Petra) określany przeze mnie „cichą rewolucją” stał się tym, czym od wielu lat próbowało zostać Ubuntu – dystrybucją, której łatwość instalacji, kompletność oraz możliwość uruchomienia większości opcji „out-of-the-box” spowodowały wzmożone zainteresowanie środowisk do tej pory Linuksa unikających. Widać to dosyć wyraźnie na wykresach organizacji DistroWatch – od 6 miesięcy Linux Mint podwoił dystans jaki dzielił od niego Ubuntu.

Od paru lat jako użytkownik desktopowego Linuksa (OpenSuSe/Mint/Ubuntu) swoje pierwsze kroki po instalacjach wszystkich tych systemów zaczynałem od wielu tweaków – od wyłączenia nieszczęsnych fortune cookies w terminalu zaczynając, poprzez aktualizację managerów pakietów, dodawanie nowych repozytoriów załatwiających to, co edycje stabilne załatwić nie mogły, na nowym kernelu kończąc. I wyobraźcie sobie moje zdziwienie, gdy w edycji 16, przenosząc większość swojego katalogu /home, dorzucając dodatkowe repozytoria Noobslabs (ikonki), dorzucając kilka pakietów z poza repo (Apache Directory Studio, Sublime Text, PAC Manager, Double Commander) po raz pierwszy od kilku lat mogę powiedzieć: wszystko działa.


Zaczynając od faktu, iż mój Linux zmieścił się na dysku SSD wykorzystywanym przez Windows 7/8 mojego ultrabooka jako cache (16 GB). Dzięki temu w niecałe 10 sekund po uruchomieniu komputera jestem w stanie przystąpić do pracy.

Jestem w stanie bez żadnej filozofii podłączyć urządzenia oparte na systemie Android, nawet te uparcie wspierające tylko MTP. Lepiej niż w systemie Windows, mogę dowolnym filemanagerem buszować po ich zasobach, podczas gdy Eksplorator Windows dawał mi jedynie możliwość copy/paste, co plik przerywając komunikatem ‚konwertować czy nie?’.

Bez żadnych problemów korzystam z zasobów domenowych (w tym firmowego DFS’a), dobrodziejstw rozwiązań Fortigate czy Cisco (tego ostatniego oczywiście przez open-source, bo sami są za leniwi aby coś stworzyć)
WINE bez problemów uruchamia moje edycje Microsoft Office (skończyłem na kupieniu MS Office 2010), od dawna jednak polegam – również w edycji Windowsowej na doskonałym Kingsoft Office (swoją drogą to paranoja, iż cały pakiet  a la Office można zmieścić w 120 MB, podczas gdy jego poprzednik zaczyna od paru giga śmiecia).

Synapse wraz z pluginami jak Zeitgeist działa lepiej, szybciej i wydajniej niż Windows Search/Indexing.

Doskonały PAC Manager – do zarządzania sesjami remote (vnc/rdp/ssh/telnet/serial/itp/itd), Double Commander powielający 1:1, łącznie z pluginami, wszystkie funkcje mojego Total Commandera, Thunderbird+Lightning, Chrome – wymieniać można tak w nieskończoność.


Korzystąjąc z dobrodziejstw rozwiązań chmurowych, większość moich danych jest swobodnie wymienialna pomiędzy systemami operacyjnymi. Kończąc pracę na Linuksie, dane zapisywane są do odpowiednio zamapowanych katalogów Dropboxa (lub korzystając z rozwiązań natywnych jak Chrome, Last Pass,Evernote czy Xmarks). Chwilę później mogę podjąć ją na systemie Windows, kontynuując tam gdzie skończyłem.

Ba, powoli ostatni bastion oporu jakim są gry został skutecznie nadgryziony (bo o obaleniu jeszcze mówić nie można) poprzez wprowadzenie najpierw PlayOnLinux a ostatnio klienta Steam, gdzie liczba gier zwiększa się z miesiąca na miesiąc.

NetworkManager z pakietami Wireshark, Zenmap nping czy dhcp-probe pozwalają mi na szybsze dopasowanie się do profili sieciowych i diagnostykę pojawiających się firmowych problemów. Z Linuxa daje się zarządzać systemami VMWare, Microsoft (Hyper-V , Windows Server, System Center) czy Citrix Xen. Dzięki dobrodziejstwu maszyn wirtualnych znika ostatnia bariera tam, gdzie do tej pory wydawało się iż Linux nie ma wstępu.

Faktycznie przez ostatnie parę miesięcy chyba tylko dwukrotnie musiałem skorzystać z faktu posiadania dwóch systemów: w obu przypadkach był to software przeznaczony do rootowania telefonów, co ciekawsze drugi z nich stanowił zlepek cygwina i unixowych portów jak wget/curl czy dd 🙂

Kończąc na dzisiaj: z wprowadzeniem wieloplatformowych aplikacji i środowisk jak Chrome, Dropbox, Evernote czy wspomniany Kingsoft Office, sam system operacyjny zaczyna spełniać rolę, którą do tej pory pełnił kernel.  Zadaniem OS pozostaje sprawne zarządzanie elementami hardware, przydzielanie i zwalnianie zasobów oraz podstawowe możliwości interfejsu użytkownika.

Zawsze stałem na stanowisku: Linux to nie OS – to zestaw narzędzi do sporządzenia Twojego idealnego, dopasowanego w 100% systemu operacyjnego. Dlatego, moim skromnym zdaniem, systemy skrojone tak aby działały na określonym hardware, w określony, wybrany TYLKO przez twórców sposób, gromadzą ludzi, którzy spędzają więcej czasu na walkę z tymże OS aby dopasować go do ludzkiego sposobu myślenia, niż my, fandom Linuksowy, który posiadając gotowe narzędzia, dopasowuje OS do swoich potrzeb.

I tak, mam także na myśli Canonical, którego decyzji już chyba nikt nie rozumie (wie o tym każdy, kto usiłował pozbyć się Unity czy też sponsorowanych przez Amazon wyników jego wyszukiwania).

Z Linuksem Mint 16, ta praca u podstaw jest o wiele łatwiejsza.

Aby jednak nie było tak dobrze, powiem wam Co w roku 2014 wciąż mnie w Linuksach uwiera i denerwuje. Ale, to już inna bajka.

Written by marcinbojko

19 stycznia, 2014 at 16:16

Bezpieczeństwo urządzeń drukujących

Dziś parę słów o urządzeniach, na które większość z nas nie zwraca większej uwagi: mianowicie urządzenia drukujące, drukująco-skanujące (MFP/MFD – Multi Function Printer/Multi Function Device) oraz popularne kserokopiarki. Przyzwyczajeni do tego, iż z wyjątkiem uciążliwych zacięć papieru oraz uzupełniania materiałów eksploatacyjnych niewiele się z nimi dzieje, przespaliśmy epokę, w której urządzenia te stały się tak samo skomplikowane jak komputery z których drukujemy.

Z uwagi na specyfikę pewnych firm (zwłaszcza w PL), opartych wciąż na przetwarzaniu papierowych wydruków, urządzenie takie często stanowi centrum nerwowe spółki. Ze stopniem skomplikowania idzie niestety podatność na ataki, exploity oraz nadużycia, które podzielić możemy na 3 podstawowe grupy.

Pierwsza z wymienionych grup to właśnie włamania i exploity wykorzystujące fakt, iż urządzenia drukujące korzystają ze zmodyfikowanych popularnych pakietów (zarówno o kodzie otwartym jak i zamkniętym) jak: Apache, Lighttpd, Java, PHP czy też ogólnie dostępne silniki bazodanowe. Wszystkie te wymienione pakiety możemy chociażby spotkać podczas korzystania z paneli lub konsol sterujących dla wskazanych urządzeń. Opieranie się na gotowym kodzie niesie za sobą niebezpieczeństwo wystąpienia błędów, które z uwagi na społecznościowy charakter oprogramowania open-source, są szybko wychwytywane i ujawniane publicznie. Cykl wytwarzania oprogramowania open-source pozwala na szybszą reakcję w celu korektę błędu, podczas gdy w przypadku oprogramowania funkcjonalnego o zamkniętym kodzie (jak np. firmware urządzeń drukujących), do czasu załatania błędów przez producenta, jesteśmy narażeni na ataki i exploity.

Na jakiego dokładnie typu zagrożenia jesteśmy narażeni?

Zdobycie hasła administracyjnego w urządzeniu pozwala na zmianę wszystkich parametrów procesu drukowania: złośliwe strony z bannerami, zmiana parametrów wydruku (kolor/odcienie szarości), zmiana rozdzielczości, zmiana ACL dla określonych IP, zmiana adresów e-mail lub ustawień serwera SMTP skojarzonego z kontem urządzenia drukującego. W kilku określonych przypadkach zdobycie dostępu do urządzenia może również spowodować zdobyciem dostępu do panelu serwisowego, gdzie zmiany dokonane przez atakującego mogą być o wiele bardziej bolesne. Istnieją udokumentowane przypadki gdy za pomocą zmiany parametrów serwisowych napastnik był w stanie doprowadzić do uszkodzenia urządzenia (sterowanie temperaturą nagrzewania)

W przypadku wdrożonych systemów autoryzacji i rozliczeń (Authorisation and Accounting), atakujący może na przykład wpłynąć na zmianę raportów o ilości wydrukowanych stron i dokumentów w rozbiciu na poszczególnych użytkowników. Łatwo można sobie reakcję kontrolującego, jeżeli na koncie któregoś z użytkowników pojawią się nazwy zadań drukowania o swojsko brzmiących nazwach bestselerów czytelniczych.

Dostęp do panelu serwisowego niesie za sobą również inne zagrożenia – część znanych mi urządzeń MFP/MFD posiada opcję ‚mirror’, czyli wysyłania WSZYSTKICH zadań, czy to wydruku, czy to skanów, na wskazany adres serwera FTP/SMB. Napastnik, wykorzystując hasło domyślne urządzenia, lub przechwytując hasło administracyjne, ustawiając prostą i dobrze udokumentowaną funkcję zapewnia sobie dostęp do wszystkich dokumentów przepływających prze wskazane urządzenie. Dotyczy to zarówno wydruków, skanów oraz popularnych kopii.

Popularny, prosty w przeprowadzeniu i stosunkowo trudny w diagnozie atak typu DoS pozwala na zatrzymanie pracy urządzenia, podczas gdy jedynym rozwiązaniem wyjścia z impasu okazuje się restart urządzenia.

Drugi typ zagrożeń jaki pojawia się przy urządzeniach drukujących ma na celu, oprócz unieruchomienia urządzenia, spowodowanie jak największych strat dla właściciela urządzenia. Nie jest tajemnicą, iż koszty materiałów eksploatacyjnych potrafią być bardzo wysokie, zwłaszcza w przypadku kolorowych urządzeń wielkoformatowych posiadających dodatkowe banki na papier. Bardzo popularną formą „outsource” dla urządzeń drukujących jest tzw. CPC (Cost Per Copy), gdzie w opłacie za każdą wydrukowaną czy zeskanowaną stronę użytkujący płaci firmie wynajmującej zryczałtowaną opłatę. Opłata zawiera w sobie przykładowo: koszt materiałów eksploatacyjnych w tym materiałów mechanicznych, jak rolki czy pasy transferowe, koszt elementów serwisowych (parts & labour), SLA itp. Umowy takie często zawierają klauzule o wyłączeniu odpowiedzialności właściciela urządzenia przy przekroczeniu średniego pokrycia strony (zazwyczaj od 2 do 8%).
W przypadku braku ograniczenia dostępu łatwo można doprowadzić do efektu gdzie dowolna osoba uruchomi zapętlone wydruki np. zdjęć w wysokiej rozdzielczości czy też wydruków próbnych (z reguły posiadających sporą gamę kolorów), błyskawicznie wyczerpując zarówno materiały eksploatacyjne (w tym wspomniane pasy transmisijne) jak i papier. W wysoko zautomatyzowanych środowiskach, gdzie oba te czynniki podlegają automatycznemu uzupełnianiu, raporty ze zużycia drukowane są np. w systemie miesięcznym, brak kontroli nad tym czynnikiem może narazić nas na spore straty.

Trzeci typ zagrożeń dotyczy dostępu do przetwarzanych treści.
– dostęp do fizycznego urządzenia, gdzie dowolna osoba może zapoznać się z treścią przetwarzanego dokumentu
Na nic najwymyślniejsze systemy zabezpieczeń w sytuacji gdy wiele osób lub działów używa tej samej puli urządzeń drukujących. Od momentu zlecenia wydruku, do momentu fizycznego odbioru zadrukowanych kartek potencjalnie dowolna (nawet postronna) osoba może dostać się do naszych danych. Bardzo częstym przypadkiem jest ustawianie urządzeń drukujących w miejscach, przez które przewija się spora ilość osób: sekretariat, recepcja, korytarz, sala konferencyjna.
– dostęp do nie zabezpieczonej sieci, w której atakujący może przechwycić dane wysłane do urządzenia drukującego.
W znakomitej większości urządzeń drukujących wystarczy przechwycić plik RAW skierowany do wydruku aby za pomocą oprogramowania rasteryzującego lub identycznego urządzenia zapoznać się z treścią wydruku.
– dostęp do kont użytkownika (boxes) zakładanych na urządzeniu.
Urządzenia MFP/MFD pozwalają na nieskomplikowane zarządzanie użytkownikami poprzez zakładanie im tzw. kont użytkownika (boxes). Brak autoryzacji powoduje iż dowolny inny użytkownik jest w stanie przejrzeć zawartość wskazanego konta, historię wydrukowanych plików, w znakomitej większości również cały bufor wydruku (przechowywany zazwyczaj na dedykowanym HDD)
– dostęp do haseł czy numerów PIN lub kart identyfikacyjnych innych użytkowników.
W przypadku używania kont użytkowników zabezpieczonych jedno lub dwucyfrowym pinem, ogólnie znanym numerem identyfikacyjnym kojarzonym z określoną osobą (PESEL), bardzo łatwo jest podszyć się pod wskazaną osobę, uruchamiając następnie bardziej wymyślne ataki.
– dostęp do skanów wysyłanych na ogólnodostępne foldery wymiany.
Jeden z popularnych błędów – ogólnodostępny folder wymiany (SMB/WIndows Share/FTP)na który wędrują wszystkie skany w myśl zasady ‚ja tak szybciutko, zaraz usunę, nikt się nie zorientuje’. Nasz podsłuchujący, posiadający prawo do odczytu dla wskazanego folderu ma wiele sposobów na skopiowanie zawartości – cyklicznie wykonywany skrypt, element wykorzystujący flagę ‚on folder change’

Równie popularny, oraz bardzo prosty sposób na zablokowanie urządzenia to … próba wykonania kopii banknotu (euro lub dolara). Tajemnicą poliszynela jest, iż urządzenia takie mają wbudowane zabezpieczenia przed zbyt dokładnym kopiowaniem zabronionych dokumentów (do których należą banknoty). W ten sposób głupi pomysł zostawi nam urządzenie zablokowane, często niezdatne do dalszej pracy bez dodatkowych zabiegów ze strony producenta.

Gdy już wiemy na jakie zagrożenia jesteśmy narażeniu postarajmy się zaprojektować bezpieczniejsze środowisko pracy naszych urządzeń drukujących.

Kontrola dostępu do fizycznego urządzenia

– secure room/copy room (Bezpieczne pomieszczenie)

Jeżeli mamy taką możliwość, urządzenia drukujące powinny być odizolowane od osób postronnych (goście, petenci) w postaci wydzielonego pomieszczenia z kontrolą dostępu. Wspomniana wyżej sytuacja, gdzie z racji braków lokalowych urządzenia stoją na korytarzach, są jawnym naruszeniem zasad bezpieczeństwa.

– jedno urządzenie per pomieszczenie zamiast kilku mniejszych.
Popularny mit zwłaszcza w instytucjach jak urzędy państwowe – każdy z urzędników po prostu musi mieć swoją drukarkę. Tymczasem tak naprawdę wystarczy jedno urządzenie sieciowe umieszczone centralnie w pomieszczeniu, tak by nie istniała konieczność porzucenia na pastwę petenta swojego stanowiska pracy. Co w przypadku gdy każdy z urzędników chce mieć swój wzór papieru lub dokumentu? Urządzenie wyposaża się w dodatkowe kasety lub banki papieru, co wciąż jest rozwiązaniem bardziej oszczędnym niż oddzielne urządzenie drukujące.

– blokada fizycznych przycisków i panelu sterującego
Z rozwojem urządzeń drukujących coraz więcej ustawień daje się wprowadzać za pomocą fizycznych przycisków lub paneli. CO więcej, spora część opcji serwisowych z domyślnymi hasłami jest dostępna w ten sposób. Oprócz oczywistych możliwości do zamiany ustawień urządzenia istnieje realne niebezpieczeństwo jego uszkodzenia poprzez ingerencję w parametry serwisowe (jakim są np. temperatury urządzeń utrwalających)

– stworzenie kont użytkownika z uwierzytelnieniem za pomocą kart aktywnych, PIN lub danych z serwera LDAP.
Bardzo przydatna opcja w przypadku gdy chcemy zabezpieczyć się przed nadużyciami lub wprowadzić rozliczenie ilości i jakości wydrukowanych materiałów w podziale na użytkownika czy dział. Dodatkowo, scentralizowana baza danych zabezpieczy nas przed dodatkową pracą utrzymywania i synchronizacji kolejnych baz.
– automatyczne wylogowywanie z nieużywanych profili i kont użytkownika
W przeciwnym wypadku kolejny użytkownik jest niemalże kuszony opcją skorzystania z ustawień poprzednika.

– włączenie opcji „follow me printing”
Bardzo przydatna opcja w przypadku gdy materiały wydrukowane powinny być dostępne TYLKO dla wskazanej osoby. W przypadku skorzystania z tej opcji możemy zrealizować zadanie drukowania bez żadnych dodatkowych ustawień, wydruk zostanie rozpoczęty dopiero po fizycznym uwierzytelnieniu się na wskazanym urządzeniu z puli. Pozwala nam to na zachowanie poufności drukowanych materiałów bez ekspozycji tychże w pojemniku z zakończonymi wydrukami.

Kontrola dostępu do interfejsu sieciowego

– wydzielenie oddzielnego VLAN dla urządzeń drukujących i przyznawanie dostępu ACL na poziomie komputerów lub użytkowników
Jest to chyba podstawowa opcja jaką należy zastosować w celu ochrony drukowanych danych. W połączeniu z serwerami (lub serwerem) wydruku pozwoli nam na zrealizowanie zasad bezpieczeństwa w prostszy sposób:
– dostęp do kolejek drukowania mają tylko uwierzytelnieni klienci
– drukarkami zarządzamy np. za pomocą Active DIrectory – dostęp do nowego urządzenia i jego instalacja wymaga w zasadzie tylko przeładowania profilu.
– serwer wydruku może swobodniej, bez indywidualnych ACL sięgać do interfejsów sieciowych urządzeń drukujących
– dla klientów Windows i Active Directory można zbudować bezpieczniejsze kanały kontaktu z serwerem wydruku (IPSec) co uniemożliwi podsłuch i możliwość przechwycenia i analizy wydruków.

Kontrola i analiza wydruków.
– dodatkowe oprogramowanie
W zależności od stopnia skomplikowania możemy powierzyć zliczanie stron serwerowi wydruku, lub zdecydować się na dodatkowe oprogramowanie. Warto wspomnieć iż większość urządzeń przechowuje informacje o wolumenie wydruku w podziale na użytkowników, jednak przy ich większej ilości niezbędne jest ręczne podsumowanie.
Na korzyść dodatkowego oprogramowania można zaliczyć fakt, iż w odróżnieniu od serwera wydruku, rozliczaniu w podziale na użytkowników podlegają również kopie wykonywane lokalnie na urządzeniu (off the glass), skany i wydruki niestandardowe (bannery, wydruki 2-kolorowe itp.)
Przykładem takiego oprogramowania może być popularny serwer wydruku PaperCut – dostępny również w wersji darmowej dla 15-użytkowników.

Written by marcinbojko

9 września, 2013 at 08:20

Cykl artykułów na blogu AVG – Co musisz wiedzieć o backupie danych? Część 3

Written by marcinbojko

2 lipca, 2013 at 20:36

Cykl artykułów na blogu AVG – Co musisz wiedzieć o backupie danych? Część 2

Written by marcinbojko

27 czerwca, 2013 at 19:03

Cykl artykułów na blogu AVG – zachęcam do przejrzenia. Część I – Co warto wiedzieć o wykonywaniu kopii zapasowych.

Część I –

Written by marcinbojko

19 czerwca, 2013 at 19:52

Nowy, zaktualizowany XBMC Remote for Android – działa z XBMC Frodo RC1

Dla tych, którzy używają już XBMC Frodo oraz dla posiadaczy starszych edycji – działa już ‚Now Playing’ 🙂


Written by marcinbojko

12 grudnia, 2012 at 20:34

Napisane w Uncategorized

Tagged with , , , , ,

%d blogerów lubi to: