Blog Marcina Bojko

Linux,Windows,serwer, i tak dalej ;)

Posts Tagged ‘linux

Packer Hyper-V support for CentOS 8.1 is here

Written by marcinbojko

22 kwietnia, 2020 at 19:22

Napisane w work

Tagged with , , , , ,

Traefik 2.2 + docker-compose – easy start.

Traefik ( is a cloud-native router (or load-balancer) in our case. From the beginning it offers very easy integration with docker and docker-compose – just using simple objects like labels, instead of bulky and static configuration files.

So, why to use it?

  • cloud-ready (k8s/docker) support
  • easy configuration, separated on a static and dynamic part. Dynamic part can (as the name suggests) change dynamically and Traefik is first to react and adjust.
  • support for modern and intermediate cipher suites (TLS)
  • support for HTTP(S) Layer7 load balance, as well as TCP and UDP (Layer 4)
  • out of the box support for Let’s Encrypt – no need to reuse and worry about certbot
  • out of the box prometheus metrics support
  • docker/k8s friendly

In the attached example we’re going to use it to create a simple template (static traefik configuration) + dynamic, docker related config, which can be reused to any of your docker/docker-compose/swarm deployments.

Full example:


  checkNewVersion: false
  level: DEBUG
  filePath: "/var/log/traefik/debug.log"
  format: json
  filePath: "/var/log/traefik/access.log"
  format: json
   - http
   - https
  dashboard: true
ping: {}
    endpoint: "unix:///var/run/docker.sock"
    filename: ./traefik.yml
    watch: true
    address: ":80"
          to: https
          scheme: https
    address: ":443"
    address: ":8082"
    - certFile: "/ssl/grafana.test-sp.develop.cert"
      keyFile: "/ssl/grafana.test-sp.develop.key"
        certFile: "/ssl/grafana.test-sp.develop.cert"
        keyFile: "/ssl/grafana.test-sp.develop.key"
      minVersion: VersionTLS12
      sniStrict: true
      - 0.1
      - 0.3
      - 1.2
      - 5
    entryPoint: metrics

In attached example we have basic configuration reacting on port 80 and 443, doing automatic redirection from 80 to 443, enabling modern cipher suites with HSTS.

Sp, how to attach and inform docker container to a configuration?


version: "3.7"
    image: traefik:${TRAEFIK_TAG}
    restart: unless-stopped
      - "80:80"
      - "443:443"
      - "8082:8082"
      - front
      - back
      - /etc/localtime:/etc/localtime:ro
      - /var/run/docker.sock:/var/run/docker.sock:ro
      - ./traefik/etc/traefik.yml:/traefik.yml
      - ./traefik/ssl:/ssl
      - traefik_logs:/var/log/traefik
      - "traefik.enable=true"
      - "traefik.http.routers.traefik-secure.entrypoints=https"
      - "traefik.http.routers.traefik-secure.rule=Host(`$TRAEFIK_HOSTNAME`, `localhost`)"
      - "traefik.http.routers.traefik-secure.tls=true"
      - "traefik.http.routers.traefik-secure.service=api@internal"
      - ""
    restart: unless-stopped
    image: monitoringartist/grafana-xxl:${GRAFANA_TAG}
     - "3000"
      - grafana_lib:/var/lib/grafana
      - grafana_log:/var/log/grafana
      - grafana_etc:/etc/grafana
      - ./grafana/provisioning:/usr/share/grafana/conf/provisioning
      - back
      - traefik
      - "traefik.enable=true"
      - "traefik.http.routers.grafana-xxl-secure.entrypoints=https"
      - "traefik.http.routers.grafana-xxl-secure.rule=Host(`${GRAFANA_HOSTNAME}`,`*`)"
      - "traefik.http.routers.grafana-xxl-secure.tls=true"
      - "traefik.http.routers.grafana-xxl-secure.service=grafana-xxl"
      - ""
      - ""
      - ""
      - ""
    env_file: ./grafana/grafana.env

  traefik_logs: {}
  traefik_acme: {}
  grafana_lib: {}
  grafana_log: {}
  grafana_etc: {}

        - subnet:
        - subnet:

Full example with Let’s Encrypt support:

Have fun!

Written by marcinbojko

21 kwietnia, 2020 at 19:47

Napisane w work

Tagged with , , ,

Vagrant boxes – feel free to use them

Written by marcinbojko

26 listopada, 2019 at 19:49

Napisane w work

Tagged with , , , , ,

Linux Mint Ansible playbook in version 1.1.9 for SysAdmin’s Day

Let’s include also Devops 😉

Let’s include also Devops 😉

Written by marcinbojko

26 lipca, 2019 at 18:22

Napisane w work

Tagged with , , , , ,

Newest member in Packer’s family – Azure VM images with managed disks.

Written by marcinbojko

3 marca, 2019 at 17:29

Napisane w work

Tagged with , , , , ,

DevOps Linux Mint workstation – your simple ansible playbook.

Written by marcinbojko

14 stycznia, 2019 at 18:59

Napisane w open source, work

Tagged with , , ,

Simple Foreman Template (with Grafana Dashboard) for Zabbix 3.x

Small project, using trappers instead of zabbix-agent active mode. I wanted to have better control over the pushing layer and intervals.

Written by marcinbojko

24 kwietnia, 2018 at 18:15

Hyper-V Packer Gen2 machines – version 1.0.3

The most „bad ass” release so far 🙂

  • * `BREAKING FEATURE` – preparing switching to submodules/subtree for ./scripts and ./files – to share common code with other providers
  • * tree structure in `./scripts` and `./files`, moved to `./extras`
  • * [Windows] adding `phase-3.ps1` script to put less generic stuff there. Just uncomment line with `exit` to get rid of it
  • * [Windows] added support for `Windows Server 1709 Edition (Standard)`
  • * [Windows] remove some clutter from `bootstrap.ps1`
  • * [Windows] added `exit 0` for most of the scripts as some external commands were leaving packer with non-zero exit codes
  • * [CentOS] added `` script to make compacting more efficient
  • * [CentOS] reworked bug with UEFI – this time after deploying from image you can run script `/usr/local/bin/` which will recheck and readd CentOS UEFI entries. For SCVMM deployments (which separates vhdx from vmcx) use `RunOnce`
  • * [CentOS] removed clutter from ``
  • * [CentOS] removed screenfetch, replaced with neofetch
  • * [CentOS] reworked `` in `/etc/profile.d` to reflect .Xauthority existence*

Written by marcinbojko

23 lutego, 2018 at 19:34

Napisane w work

Tagged with , , , , ,

Centos 6/7 virtual machines and Production Checkpoints in Hyper-V 2016.

As we may know – Microsoft introduced new way of doing snapshots/checkpoints in Hyper-V 2016. However term „production” is misleading, implying Standard checkpoints are not production ready – which is simply not true.
The biggest difference is that Production checkpoints are mostly used with VSS-aware applications (like MS SQL/Exchange, MS Windows itself) allowing them to flush/sync/commit changes to filesystem.

As a major difference – production checkpoints don’t save memory or cpu state, starting always with machine powered off after restore.

You can choose which way you want to do your snapshots here:


Windows-based virtual machines have supported this since previous versions of integration services (2012 R2, 8/8.1) and from the start in case of Windows 2016/10. What about Linux-based, Centos 6/7 machines?

When installed out of the box, without any additional packages, trying to do a production snapshot of Centos 7 (with all updates) we got something like this:


Quick how-to.

  1. If youre using external LIS (Linux Integration Services) from Microsoft, as an external package – remove it. It’s a piece of crap,  breaking kernels from time to time, packed with ‚latest’ errors and workaround rejected by linux kernel maintainers. It’s really not worth risk to have it installed: 
    yum remove microsoft-hyper-v kmod-microsoft-hyper-v


    yum remove $(yum list installed|grep microsoft)
  2. Check if your Hyper-V offers all Integration Services for this VM.Selection_999(412)
  3. Check  and install hyperv-daemons
     yum info hyperv-daemons

    Available Packages
    Name : hyperv-daemons
    Arch : x86_64
    Version : 0
    Release : 0.29.20160216git.el7
    Size : 4.5 k
    Repo : base/7/x86_64
    Summary : HyperV daemons suite
    URL :
    Licence : GPLv2
    Description : Suite of daemons that are needed when Linux guest : is running on Windows Host with HyperV

    yum install hyperv-daemons -y
  4. Enable and start services
    systemctl enable hypervfcopyd
    systemctl enable hypervkvpd
    systemctl enable hypervvssd
    systemctl start hypervkvpd 
    systemctl start hypervvssd 
    systemctl start hypervfcopyd
  5. Check status
    [root@centos7 ~]# systemctl status hypervkvpd
    ● hypervkvpd.service - Hyper-V KVP daemon
     Loaded: loaded (/usr/lib/systemd/system/hypervkvpd.service; static; vendor preset: enabled)
     Active: active (running) since Wed 2017-07-26 02:37:30 CDT; 14s ago
     Main PID: 3478 (hypervkvpd)
     CGroup: /system.slice/hypervkvpd.service
     └─3478 /usr/sbin/hypervkvpd -n
    Jul 26 02:37:30 centos7 systemd[1]: Started Hyper-V KVP daemon.
    Jul 26 02:37:30 centos7 systemd[1]: Starting Hyper-V KVP daemon...
    Jul 26 02:37:30 centos7 KVP[3478]: KVP starting; pid is:3478
    Jul 26 02:37:30 centos7 KVP[3478]: KVP LIC Version: 3.1
    [root@centos7 ~]# systemctl status hypervvssd
    ● hypervvssd.service - Hyper-V VSS daemon
     Loaded: loaded (/usr/lib/systemd/system/hypervvssd.service; static; vendor preset: enabled)
     Active: active (running) since Wed 2017-07-26 02:37:30 CDT; 27s ago
     Main PID: 3485 (hypervvssd)
     CGroup: /system.slice/hypervvssd.service
     └─3485 /usr/sbin/hypervvssd -n
    Jul 26 02:37:30 centos7 systemd[1]: Started Hyper-V VSS daemon.
    Jul 26 02:37:30 centos7 systemd[1]: Starting Hyper-V VSS daemon...
    Jul 26 02:37:30 centos7 hypervvssd[3485]: Hyper-V VSS: VSS starting; pid is:3485
    Jul 26 02:37:30 centos7 hypervvssd[3485]: Hyper-V VSS: VSS: kernel module version: 129
    [root@centos7 ~]# systemctl status hypervfcopyd
    ● hypervfcopyd.service - Hyper-V FCOPY daemon
     Loaded: loaded (/usr/lib/systemd/system/hypervfcopyd.service; static; vendor preset: disabled)
     Active: active (running) since Wed 2017-07-26 02:37:30 CDT; 44s ago
     Main PID: 3492 (hypervfcopyd)
     CGroup: /system.slice/hypervfcopyd.service
     └─3492 /usr/sbin/hypervfcopyd -n
    Jul 26 02:37:30 centos7 systemd[1]: Started Hyper-V FCOPY daemon.
    Jul 26 02:37:30 centos7 systemd[1]: Starting Hyper-V FCOPY daemon...
    Jul 26 02:37:30 centos7 HV_FCOPY[3492]: starting; pid is:3492
    Jul 26 02:37:30 centos7 HV_FCOPY[3492]: kernel module version: 1

    As a result:
    and in /var/log/messages

    Jul 26 02:43:27 centos7 journal: Hyper-V VSS: VSS: op=FREEZE: succeeded
    Jul 26 02:39:25 centos7 systemd: Time has been changed
    Jul 26 02:39:25 centos7 journal: Hyper-V VSS: VSS: op=THAW: succeeded


Written by marcinbojko

26 lipca, 2017 at 18:05

Napisane w work

Tagged with , , , , ,

10 Myths about Hyper-V

On my lectures and meetings with both: IT and Management  I’ve had a pleasure to be a myth buster about Hyper-V. As much as I don’t appreciate Microsoft’s ‚way of life’ – Hyper-V is mostly feared due to: lack of proper knowledge and very low quality support from Microsoft. Few most common myths are:

  1. It’s very expensive
    Let’s calculate:
    If you’re going to use standalone hosts with Microsoft Hyper-V Server your cost will be just zero coma zero.
    If you’re going to use a lots of Microsoft Windows virtual machines on them – you can rent them as SPLA licenses (per machine), or just rent Windows Datacenter edition for whole host.
    If you’re gonna to use Linux machines (assuming opensource, not paid edition) – again – zero coma zero
    If you’re going to use HA, all you need is just 1 (preferably more) OS for Domain Controller.
    If you’re gonna to manage standalone hosts, all you need (and rather as a suggestion) is a Microsoft Windows 10 Anniversary Edition machines. Just one 🙂
    You don’t have to pay extra for all fine features like: HA, Live Migration, Cluster Aware Updates. With W2k16 edition few extra features are available only in Datacenter edition (which I believe is a grave mistake) but that’s all.
  2. It requires System Center to be managed by
    No. As a matter of fact, SC is only useful in situations when you have lots of VLANS, Logical Network, templates to be deployed or Services. In any other case like: have your VLANS’s accounted for, drop Services as nobody is using this part. System Center Virtual Machine Manager is nothing more than overgrown cancer on a top of Powershell scripts it runs. Since 2012 edition Microsoft couldn’t ever fix the simplest things like: responsive console and not having refreshed it manually after every operation.
  3. It’s slower than VMWare or ‚any’ other competitor
    No. Overhead of Hyper-V is done mostly on storage level and most problems with it are created on a level of infrastructure design.
    For example: If you have a lot of hosts, and you do not require virtual machines there to be Highly Available – do not (i repeat) DO NOT connect them all as cluster nodes.
    If you’re using 1 or 2 iSCSI 1GB cards as you paths for low quality machines – expect nothing more than problems.
    Instead: use local storage, combined with low-end HW controllers. Even having 2 (mirror) or 4 (RAID5 or RAID10) disks for those machines is way better than having one underpowered ‚best of the world storage’. Plan this usage carefully – you still have things like Shared Nothing Live Migration (in a case of maintenance on specific host).
    Creating a lot of host, giving them all 1 or 2 ClusterSharedVolume to share is just asking for trouble.
  4. It requires a lot’s of PowerShell knowledge
    No. And I am the best example here 😉 With few exceptions like script for installing Hyper-V hosts, maybe create few LACPs – that’s all I used Powershell for.
  5. It doesn’t support Linux
    It does, it does it very well.
    Official document:
    Few my lectures:
    As a matter of fact – I use CentOS/RedHat, Ubuntu/Debian machines and appliances, and have to say: working with them on Hyper-V is just a simple pleasure.
    In 2016 with things like Hyper-V and Veeam, support for Linux machines on Hyper-V is very much alive. Even our beloved ‚System Center Virtual Machine Manager’ supports creating templates for Linux machines, with small agent to set a lots of things during and after deployment.
  6. It’s complicated to install, run, maintain especially HA & Clusters
    No. It is just simple as click few times: next, next, next,finish.
    Using System Center or (better) FailoverCluster Manager from any Windows Server machine works perfectly out of the box. Rules are simple, wizard will tell you what you should do next.
    With maintenance mode, Live Storage Migration, Cluster Aware Updates you can have stable and secure environment for your machines. Even migrating machines between different clusters (Shared Nothing Migration) is secure and efficient.
  7. It requires specific hardware 
    One of the biggest myths. Learn with a hard way with VMWare hosts , you do not require special NIC, special motherboards or any devices from very narrow VMWare HCL list. Requirements of Hyper-V are very small: VT enabled CPU, enough memory to fit VM’s and host OS itself, one HDD, one NIC. For small setups it almost equals in using desktops and other workstations as a hyper-v farm.
    After hearing this statement from one of my clients, I began to pursue the subject. It was someone from VMWare camp that told him: ‚you will need special hardware for SMB3 and SMB Direct’ – which is generally correct in a same matter like: ‚if you want a milk, you need a cow’ 😉
  8. It doesn’t work with Azure
    Hyper-V 2016  is a light years ahead of Azure:) They still seems to be using Windows 2008 as a hosts with all of its negative aspects.
    But, jokes aside, using pre-build templates or products like Veeam and Windows Azure Pack, creating you own hybrid cloud is one of the best things you can do. Don’t trust sales guy from Microsoft forcing you to ‚move everything to a cloud, our cloud’. Don’t trust you IT guy saying ‚only on premise or death!’. Live in a both worlds.
  9. I know NOTHING about Hyper-V.
    If you have ANY knowledge about Windows – you have knowledge about Hyper-V itself.
  10. But migration from platform X/Y/Z is pain in the ….
    Take a deep breath. Calculate it. Find tools to do it manually, recreate all you machines using somekind of CM tool (like mentioned The Foreman/Puppet)- Calculate it again.
    Do it 😉

Written by marcinbojko

28 grudnia, 2016 at 17:12

Puppet & The Foreman & Powershell DSC – your System Center in a box :)

Few weeks ago I started a little project – complete Puppet module called: win_manage.

My goal was to manage Windows based machines almost as easy as Linux servers, as little code inside as possible (you know, I am not a developer in any kind). And when I was thinking: KISS is no more possible with this project, I’ve found Puppet Powershell DSC module:

Adding another resources it is just a breeze, the biggest part of work was to test almost every setting provided by Microsoft, to have working examples in day-to-day SysAdmin/DevOP job.

And yes, I know – we have plenty of things like this, sold with different price plans, different support plans and so on. But if you cannot afford pricey tools like Puppet Enterprise or System Center 2012 R2 in your environment, this little project comes to help you 🙂

First things first – why?

  1. We have excellent granularity using Puppet and Foreman architecture without complicated AD GPO with filters.
  2. Nested groups/copying groups helps so much in creating cloned environment
  3. It doesn’t matter what provider do you use: physical, virtual, VMWare,Hyper-V, Azure – it just works.
  4. With additional modules like Chocolatey and our private sources (and private CDNs) the story is completed – no more AD MSI voodoo stuff. Software deployment and maintenance just got really better.
  5. One is is to deploy, second thing is to maintain and manage. Securing running services or making permanent changes in your environment is as much important as just deploy them.
  6. No more ‚just another script’ approach.
  7. Everyone can afford simple machine with simple YAML examples 😉

So my work in progress looks just like this:




Host Groups


Parameters to set

We love YAML driven configuration: setting users, rules, applications is just as easy as writing very light code:

Setting registry:

 dsc_valuename: Password
 dsc_valuedata: af af af af af af af af
 dsc_valuetype: binary
 dsc_valuename: ControlPassword
 dsc_valuedata: af af af af af af af af
 dsc_valuetype: binary

Adding features:

 dsc_ensure: present
 dsc_name: Web-Server
 dsc_includeallsubfeature: true
 dsc_ensure: present
 dsc_name: DSC-Service

Installing and maintaining latest version of packages:

 ensure: latest
 ensure: latest
 ensure: latest
 ensure: latest

So, what to do next? I will be adding additional DSC Resources to module and hopefully will be able to make it public. Stay tuned and keep your fingers crossed 😉


Written by marcinbojko

4 października, 2016 at 19:11

Linux Mint 17.1 i Napiprojekt

W pracy bardzo doceniam zainstalowanego na laptopie Linuksa, zwłaszcza wtedy gdy potrzebuję stabilnego systemu do diagnozy, projektowania lub rozwiązania problemu. Aplikacje, skrypty, UI -to wszystko powoduje iż w codziennej pracy admina/architekta nie ma sobie równych – bardzo ciężko osiągnąć mi podobną funkcjonalność na stacji roboczej z zainstalowanym systemem z rodziny Windows.

W domu, do tej pory ostoi Windows’a – zawsze wystarczał mi wyżej wskazany laptop. Do czasu zakupy dobrej konfiguracji z 2 solidnymi 24 calowymi monitorami.

Ostatnią przyczyną korzystania z systemu Microsoftu były już tylko gry – jednak czy z tego powodu warto utrzymywać cały OS z innymi narzędziami? Dzięki naciskom Valve i nadchodzącym Steam Machines, już ponad 30% tytułów dostępnych na moim koncie Steam posiada swoje odpowiedniki  Szybki dual-boot z Linuksem zdecydowanie potwierdził tą tezę.

Przenosiny (wyjątkowo szybkie, skopiowanie /home z laptopa i dorzucenie wymaganych repozytoriów i pakietów) to temat na inny artykuł. Z poprzedniego OS brakowało mi tylko łatwego dostępu do zasobów Napiprojektu i błyskawicznego dopasowywania napisów do plików wideo.

W Linux Mint 17/17.1 skorzystać możemy z repozytorium zawierającego ostatnią wersję Qnapi (1.6-rc2-1) dla używanej przez nas architektury lub pobrać plik .deb bezpośrednio.

add-apt repository ppa:patryk-prezu/ppa

Jeżeli mamy już zainstalowane Qnapi warto dodać 2 dodatkowe akcje na managera Nemo, pozwalające pobierać napisy dla wszystkich zaznaczonych plików, we wskazanych językach.

W katalogu /usr/share/nemo/actions tworzymy dwa pliki o nazwach i zawartości:

nazwa pliku: 98_qnapi_en.nemo_action

[Nemo Action]
Name=Pobierz napisy EN z QNapi
Comment=Pobierz napisy EN z QNapi
Name[en]=Download EN subtitles with QNapi
Comment[en]=Download EN subtitles with QNapi
Exec=qnapi -l EN %F


nazwa pliku: 99_qnapi.nemo_action

[Nemo Action]
Name=Pobierz napisy PL z QNapi
Comment=Pobierz napisy PL z QNapi
Name[en]=Download PL subtitles with QNapi
Comment[en]=Download PL subtitles with QNapi
Exec=qnapi -l PL %F


Written by marcinbojko

13 marca, 2015 at 12:40

Napisane w Uncategorized

Tagged with , , , ,

HP Onboard Administrator 4.30 – Keeping up with Industry Standards

As you may (or may not) know – time flows. Once you bought quite expensive piece of equipment you want it to be always up to standards and updated to its fullest. You want it to last as long as your project goes.
Vendors like to forget about it. It’s convenient to sell you new hardware every year.
I have terrible experience with DRAC/RSA/Onboard Administrator’s and ILO’s Java/ActiveX admin’s nighmares. ILO/OA are almost always needed in a time of crisis, so six month after last login you can expect almost for sure: something will go wrong with these interfaces.
Maybe it is a Java cache, java security exception, your newer browser, newer OS, few intalled patches – the story is always the same: you have to react quickly only to find yourself in a neverending loop ‚which element causes this?’

It forces you to have almost neverending supply of browsers, virtual machines with different OS’es, every one of them with different snapshots, every one of these snapshots is with different version of Java/flash/browser/patch set. We have a plan: when you want to use THIS function, you have to use THIS version. If you want to switch to another function, you have to use different version (again: OS/browser/java/patch set).

It’s a reversed version of Russian roulette – you have almost zero chances to find proper, working version at first 6, 12 or even 48 shots.

And no, the magic ‚cloud’ is not gonna resolve this.

My quite harsh words are caused by positive feedback from HP – with OA firmware 4.30 I can use Linux Google Chrome again for login, using Remote Console and managing blades.

Yeeey for me…

Buuuu for vendors.

Written by marcinbojko

13 września, 2014 at 10:11

Napisane w Uncategorized, work

Tagged with , , ,

Compacting Virtual Disks in System Center Virtual Machine Manager 2012 R2 or Hyper-V 2012 R2

As we all know – disk space isn’t free. If you allocate disk space to your virtual machine, you always want to allocate proper, well-balanced size to shorten future downtimes. But what is proper and balanced you ask?  There is no short answer to this, but if you’re  IT person, you always will try to allocate more than is needed right at the moment.  The decision is : should I use static or dynamic disks?

For me, there is no really need to use static disks anymore as there is no real speed difference. So, the real pro using dynamic disk is their smaller size.

In production environment, using Microsoft’s hypervisor, we can expect our VM to grow over time. During the nature of virtual machines and virtual disks, the real data machine uses are not the same numbers as virtual disk sizes. It is happening due to hypervisor behaviour – deleting all data from OS in virtual machine is no more than throwing away and index card from your book. The written data are still there, so there is no easy, automated way to compact a virtual disk.

Hypervisor however, tries to allocate in a first place, blocks marked as used. So the real expanding is happening when you’re constantly changing your data, without deleting them first. The great example is with databases, log and temporary trash disks and just plain and simple oversizing. I’ve had a case when relativly small machine (20 GB CentOS with a 600 GB VD) just grew over few days filling whole 600 GB of data because of logs set to DEBUG.

So what will be the cons and of virtual disk growing overtime?

  • obviously, more space allocated at expensive storage for VMs
  • more obviously, when you’re using any kind of backup software, you’re forced to write and store in multiple copies the data you really doesn’t need
  • CBT (Change Block Tracking) Table is bigger to process, with every move
  • more network traffic with every backup job you have
  • live ‚shared nothing’ migration times grows just out of proportions. If you have a small machine with 20GB data on 600 GB sized disk, you will have to transfer this whole fatso over you network to other machine. Even with compression set at live migration, it is just really unwanted.

So what can we do? We can just zero the data you’re not using and Hyper-v cmdlets  will take the rest.

You have to plan downtime for the machine, but according to my tests, zeroing machines with 600 GB took 15 to 30 minutes. With smaller sizes it is just matter of single minutes.

Before you go:
– plan your downtime, compacting should not to be interrupted
– take extra caution. Zeroing important data or uneeded data it’s just a matter of mistake.
– delete all snapshots/checkpoints
– make sure you converted VHD to VHDX (optional)
– make sure your disk is set as dynamic disk
– make sure you have enough room for compacting or resizing. Remember – if you have 600 GB virtual disk, during this process it may grow to this size.
– remember that compacting deletes CBT table for backup software – next backup will be a Full Backup.

The most usable zeroing ways I found was:

Offline methods

– longer downtime
– more accurate (no more background write)
– faster (no more background write)
– smaller risk of processes failure due to ‚out of space’ event

  • zerofree for Linux ext2/ext3/ext4 disks
  • ntfswipe for Windows based disks
  • dd for both Linux and Windows based disks or exotic fs (btrfs/xfs)

Online methods
– less accurate (background write  is still happening)
– machines became slower or unresponsible
– slower process
– risk of applications failing due to ‚out of space’ events
– smaller downtime

– SDelete or CCleaner for Windows based disks
– dd for Linux based disks


Phase I – Zeroing Offline

Offline zeroing (done with System Rescue CD 4.x)

  • Delete all uneeded data (logs, temps, bigfiles, dowloads, caches)
  • Umount all ext2/3/4/ntfs volumes
  • for NTFS volume: ntfswipe -av /dev/volume_name
  • for ext2/3/4 volume: zerofree -v /dev/volume-name
  • for LVM: vgchange -a y;zerofree -v /dev/mapper/volume_name
Zeroing swap space:
# swapoff -a

# free
total used free shared buffers cached
Mem: 8056340 2643132 5413208 155072 606916 914796
-/+ buffers/cache: 1121420 6934920
Swap: 0 0 0

# blkid |grep swap
/dev/sdb2: UUID="adad0488-3b67-4444-b792-6a1a775b8821" TYPE="swap"
# dd if=/dev/zero|pv -treb|dd of=/dev/sdb2 bs=8192
dd: error writing ‘/dev/sdb2’: No space left on device
1,91GB 0:01:04 [30,3MB/s]
249981+4 records in
249980+4 records out
2047868928 bytes (2,0 GB) copied, 67,931 s, 30,1 MB/s

#mkswap /dev/sdb2 -U "adad0488-3b67-4444-b792-6a1a775b8821"
Setting up swapspace version 1, size = 1999868 KiB
no label, UUID=adad0488-3b67-4444-b792-6a1a775b8821
# swapon -a

# free
 total used free shared buffers cached
Mem: 8056340 3309648 4746692 159844 1112232 919708
-/+ buffers/cache: 1277708 6778632
Swap: 1999868 0 1999868

Phase I – Online zeroing

1. Delete all uneeded data (logs, temps, bigfiles, dowloads, caches)

for Windows machine
sdelete -z letter:

Linux machine
#dd if=/dev/zero|pv -treb|dd of=/ bs=4096;sync;sync;rm -rfv /;sync

Phase II – Compacting

1. Shutdown the machine

For System Center VMM 2012 R1/R2

Workspace 1_107
For Hyper-V powershell

Optimize-VHD -Path path_to_vhdx_file.vhdx -Mode Full


Workspace 1_108
System Rescue CD –
SDelete –
CCleaner Portable –
zerofree –

Written by marcinbojko

3 sierpnia, 2014 at 13:10

Red Hat Enterprise Linux 7 (RHEL7) – maszyny wirtualne Hyper-V Generacji 2

Dla wszystkich, którzy czekali na RHEL7 mam dobrą wiadomość – gotowa do pobrania dystrybucja umożliwa jako drugie distro (po Ubuntu 14.04) tworzenie maszyn wirtualnych Hyper-V Generacji 2.


– start/stop maszyny zajmuje ułamki tego co pochłaniało przy RHEL6/CentOS 6

– wsparcie dla Hyper-V VSS (zintegrowane z systemem)

– kernele z serii 3.x

– poprawione błędy z dodawaniem (hotadd) pamięci dynamicznej

RHELG2 RHELG2_2 RHELG2_3Czekamy na ruchy społeczności CentOS 😉


Written by marcinbojko

12 czerwca, 2014 at 18:29

Napisane w work

Tagged with , , , ,

Pogoplug – więcej korzyści dla Linksowców niż dla innych nacji.

Ostatnio, dzięki koledze z pracy, odkryłem całkiem ciekawy dysk w „chmurze” –, który za skromną, miesięczną 4 dolarową opłatą pozwala nam korzystać ze swoich zasobów w formie ‚unlimited’. Przy okazji – dziękuję Marcinie 😉

Dostarczany klient, dla systemów Windows i MacOS raczej funkcjonalnością nie powala, jednak ma sporo niedogodności:

– domyślnie wpycha do chmury foldery ‚Moje dokumenty’, ‚Moja Muzyka’, ‚Moje filmy’ itp, itd, czyli cały ten Windowsowy śmietnik (kto nie wierzy niech zajrzy do ‚Moich dokumentów’, najlepiej z włączonym podglądem plików systemowych i ukrytych. Nie można tej opcji wyłączyć (trzeba każdorazowo zatrzymywać ich kopiowanie).

– chmura działa jak czarna dziura – plik usunięty na dysku źródłowych, egzystuje w nieskończoność na dysku chmurowym. Rozwiązanie fajne dla zagapionych, ewangelistów Windowsa i przepłacanych blogerów Apple. Dla tych normalniejszych, synchronizacja jest rozwiązaniem właściwym.

– kontrola nad plikami nie powala – lepiej powiedzieć, nie ma jej wcale ;(

– nie da się skorzystać z robocopy, fastcopy czy jakiegokolwiek ręcznego copy ;(

Na szczęście, w systemie Linux, potraktowanemu po macoszemu przez twóców chmury, rozwiązaniem jest pogoplugfs, który montuje nam dysk chmurowy we wskazanym przez nas folderze. Oczywiście automatyzujemy proces (fuse lub udev), co więcej wykorzystując graficzne narzędzia jak grsync wyciągamy z chmury to co najlepsze 😉

Cały proces mamy precyzyjnie opisany tutaj:, ja skupię się na samym rsync/grsync i małej potyczce z mechanizmem chmurowym.

PogoPlug oferuje bardzo sympatyczny (chociaż prościutki) interfejs do obsługi naszych plików multimedialnych. Pliki muzyczne czy wideo możemy sobie streamować na urządzenia mobilne (lubo dtwarzać poprzez interfejs webowy) tworząc naszego prywatnego Deezera.

A wygląda to tak:



Co ciekawe, podczas transferu za pomocą grsynca, pliki przesyłały się poprawnie (właściwa suma md5), jednak z nieznanych mi powodów nie pojawiały się w interfejsie, w sekcji multimedialnej. Dotyczyło to zarówno plików audio jak i wideo. Pliki istniały we właściwych folderach, jednak zawsze typem pliku było ‚file’ zamiast ‚music’ czy ‚video’. Po krótkim śledztwie winowajcą okazał się standardowy sposób w jaki rsync/grsync przesyła dane. A robi to tak:

Załóżmy iż wysyłamy plik o nazwie: muzyka.mp3. Rsync wysyła go jako ‚muzyka.m3.RANDOMCHARS, po poprawnie zakończonym procesie transferu zmienia mu nazwę na ‚muzyka.mp3’.  Zachowanie to zmieniamy dodając parametr –inplace i już możemy cieszyć się zarówno poprawnie wykonaną kopią zapasową, jak też i strumieniowaniem naszych utworów muzycznych 😉

Written by marcinbojko

2 marca, 2014 at 18:30

Cicha rewolucja – Linux Mint 16 jest tym czym Ubuntu zawsze chciało być.

Jak wiele razy pisałem – nie przepadałem za dystrybucjami Linuxa tworzonymi specjalnie pod desktopy. Gdzieś mniej więcej w środku wojny o scheduler (2007/2008) dystrybucje dzieliły się na szybkie oraz użyteczne 😉 W gałęzi numer jeden królowały Debiany, Arch oraz Gentoo, w gałęzi drugiej o palmę pierwszeństwa walczyły OpenSuSe, Ubuntu i gdzieś po cichu Fedora.

Pamiętam wtedy mój zachwyt dystrybucją Linux Mint – Glora (v7) wydana w edycjach Gnome/KDE a następnie Fluxbox/Xfce gdzieś koło połowy 2009 roku. Okazało się iż można było wykorzystać gotowe paczki z innej dystrybucji (Ubuntu/Debian), zrzucając żmudną robotę dopasowywania pakietów i przebudowywania zależności na Canonical, samemu zajmując się ulepszaniem użyteczności oraz pracami koncepcyjnymi.

Stopniowo, ścieżka którą obrał zespół Minta – słuchanie głosów swoich użytkownika doprowadziła do postania edycji Helena (v8), Isadora (v9), Julia (v10) kończąc edycją Katya (v11) w 2011 roku. W tym czasie Ubuntu chaotycznie zmieniało środowisko (Gnome Shell/Unity), tematy, domyślne oprogramowanie (wyrzucając chociażby Gimpa uznanego przez nich za ‚zbyt skomplikowany’, czy zastępując komunikator Pidgin mniej znanym Empathy) co dla większości z nas było bardzo męczące.


Tak głębokie ingerencje w drzewa pakietów i zależności oraz stopniowa walka z przyzwyczajeniami użytkowników spowodowały iż edycje 10.10/11.04 przez wielu uznane zostały za bardzo niestabilne, ociężałe i kompletnie rozbieżne z oczekiwaniami użytkowników. Fora pękały od porad: jak usunąć daną funkcjonalność, jak dodać coś co zostało w Ubuntu pominięte, oraz co zrobić w przypadku gdy po kolejnej aktualizacji system nie nadawał się do użytku: bądź to odmawiał dalszej współpracy lub też usuwał wszystkie tweaki, które użytkownicy nazbierali do tej pory.

Wprowadzenie interfejsu Unity było dla wielu z nich ostatnią kroplą przepełniającą czarę goryczy – co kilka lat później otrzymał Microsoft wprowadzając interfejs Modern UI/Metro w systemie Windows 8. Niestety, alternatywy dla Unity były równie nieciekawe: zarówno KDE jak i Gnome Shell/Gnome 3 cierpiały na klasyczne choroby wieku open-source: nowe funkcjonalności kosztem stabilności.


Team Linux Mint, po raz kolejny podjął decyzję słuchając swoich użytkowników, decydując się na wprowadzenie autorskiego UI – Cinnamon (fork Gnome Shell) oraz forka Gnome 2 – MATE. Tym sposobem, dla słabszych maszyn lub dla użytkowników przyzwyczajonych do klasyki Gnome, pozostał właśnie MATE. Dla posiadaczy maszyn ze wsparciem grafiki 3D oraz dla zwolenników nowych funkcjonalności w starej otoczce przeznaczony był interfejs Cinnamon.

Nie obyło się jednak bez problemów – Cinnamon wraz z managerem plików Nemo (fork Nautilusa wprowadzony w edycji 1.6) wprowadzony oficjalnie w roku 2012 w edycji Maya, był również mało stabilny, przynajmniej w początkowych fazach tworzenia, wciąż silnie zależąc od Gnome. Pierwsze naprawdę stabilne i użyteczne funkcje pojawiły się w edycji Linux Mint 14 (Nadia), stopniowo kontynuowane w bardzo niestabilnej edycji Mint 15 (Olivia). W 2013 roku, wydając edycję Mint 16 (Petra) twórcy wprowadzając wersję Cinnamon 2.0 obwieścili, iż do działania nie wymaga on już w żadnym stopniu środowiska Gnome (w przeciwieństwie do Unity czy Gnome Shell). W tej edycji Cinnamon stał się pełnoprawnym środowiskiem desktopowym, pozwalając na uniezależnienie się od coraz mniej stabilnego pierwowzoru.


To własnie Linux Mint 16 (Petra) określany przeze mnie „cichą rewolucją” stał się tym, czym od wielu lat próbowało zostać Ubuntu – dystrybucją, której łatwość instalacji, kompletność oraz możliwość uruchomienia większości opcji „out-of-the-box” spowodowały wzmożone zainteresowanie środowisk do tej pory Linuksa unikających. Widać to dosyć wyraźnie na wykresach organizacji DistroWatch – od 6 miesięcy Linux Mint podwoił dystans jaki dzielił od niego Ubuntu.

Od paru lat jako użytkownik desktopowego Linuksa (OpenSuSe/Mint/Ubuntu) swoje pierwsze kroki po instalacjach wszystkich tych systemów zaczynałem od wielu tweaków – od wyłączenia nieszczęsnych fortune cookies w terminalu zaczynając, poprzez aktualizację managerów pakietów, dodawanie nowych repozytoriów załatwiających to, co edycje stabilne załatwić nie mogły, na nowym kernelu kończąc. I wyobraźcie sobie moje zdziwienie, gdy w edycji 16, przenosząc większość swojego katalogu /home, dorzucając dodatkowe repozytoria Noobslabs (ikonki), dorzucając kilka pakietów z poza repo (Apache Directory Studio, Sublime Text, PAC Manager, Double Commander) po raz pierwszy od kilku lat mogę powiedzieć: wszystko działa.


Zaczynając od faktu, iż mój Linux zmieścił się na dysku SSD wykorzystywanym przez Windows 7/8 mojego ultrabooka jako cache (16 GB). Dzięki temu w niecałe 10 sekund po uruchomieniu komputera jestem w stanie przystąpić do pracy.

Jestem w stanie bez żadnej filozofii podłączyć urządzenia oparte na systemie Android, nawet te uparcie wspierające tylko MTP. Lepiej niż w systemie Windows, mogę dowolnym filemanagerem buszować po ich zasobach, podczas gdy Eksplorator Windows dawał mi jedynie możliwość copy/paste, co plik przerywając komunikatem ‚konwertować czy nie?’.

Bez żadnych problemów korzystam z zasobów domenowych (w tym firmowego DFS’a), dobrodziejstw rozwiązań Fortigate czy Cisco (tego ostatniego oczywiście przez open-source, bo sami są za leniwi aby coś stworzyć)
WINE bez problemów uruchamia moje edycje Microsoft Office (skończyłem na kupieniu MS Office 2010), od dawna jednak polegam – również w edycji Windowsowej na doskonałym Kingsoft Office (swoją drogą to paranoja, iż cały pakiet  a la Office można zmieścić w 120 MB, podczas gdy jego poprzednik zaczyna od paru giga śmiecia).

Synapse wraz z pluginami jak Zeitgeist działa lepiej, szybciej i wydajniej niż Windows Search/Indexing.

Doskonały PAC Manager – do zarządzania sesjami remote (vnc/rdp/ssh/telnet/serial/itp/itd), Double Commander powielający 1:1, łącznie z pluginami, wszystkie funkcje mojego Total Commandera, Thunderbird+Lightning, Chrome – wymieniać można tak w nieskończoność.


Korzystąjąc z dobrodziejstw rozwiązań chmurowych, większość moich danych jest swobodnie wymienialna pomiędzy systemami operacyjnymi. Kończąc pracę na Linuksie, dane zapisywane są do odpowiednio zamapowanych katalogów Dropboxa (lub korzystając z rozwiązań natywnych jak Chrome, Last Pass,Evernote czy Xmarks). Chwilę później mogę podjąć ją na systemie Windows, kontynuując tam gdzie skończyłem.

Ba, powoli ostatni bastion oporu jakim są gry został skutecznie nadgryziony (bo o obaleniu jeszcze mówić nie można) poprzez wprowadzenie najpierw PlayOnLinux a ostatnio klienta Steam, gdzie liczba gier zwiększa się z miesiąca na miesiąc.

NetworkManager z pakietami Wireshark, Zenmap nping czy dhcp-probe pozwalają mi na szybsze dopasowanie się do profili sieciowych i diagnostykę pojawiających się firmowych problemów. Z Linuxa daje się zarządzać systemami VMWare, Microsoft (Hyper-V , Windows Server, System Center) czy Citrix Xen. Dzięki dobrodziejstwu maszyn wirtualnych znika ostatnia bariera tam, gdzie do tej pory wydawało się iż Linux nie ma wstępu.

Faktycznie przez ostatnie parę miesięcy chyba tylko dwukrotnie musiałem skorzystać z faktu posiadania dwóch systemów: w obu przypadkach był to software przeznaczony do rootowania telefonów, co ciekawsze drugi z nich stanowił zlepek cygwina i unixowych portów jak wget/curl czy dd 🙂

Kończąc na dzisiaj: z wprowadzeniem wieloplatformowych aplikacji i środowisk jak Chrome, Dropbox, Evernote czy wspomniany Kingsoft Office, sam system operacyjny zaczyna spełniać rolę, którą do tej pory pełnił kernel.  Zadaniem OS pozostaje sprawne zarządzanie elementami hardware, przydzielanie i zwalnianie zasobów oraz podstawowe możliwości interfejsu użytkownika.

Zawsze stałem na stanowisku: Linux to nie OS – to zestaw narzędzi do sporządzenia Twojego idealnego, dopasowanego w 100% systemu operacyjnego. Dlatego, moim skromnym zdaniem, systemy skrojone tak aby działały na określonym hardware, w określony, wybrany TYLKO przez twórców sposób, gromadzą ludzi, którzy spędzają więcej czasu na walkę z tymże OS aby dopasować go do ludzkiego sposobu myślenia, niż my, fandom Linuksowy, który posiadając gotowe narzędzia, dopasowuje OS do swoich potrzeb.

I tak, mam także na myśli Canonical, którego decyzji już chyba nikt nie rozumie (wie o tym każdy, kto usiłował pozbyć się Unity czy też sponsorowanych przez Amazon wyników jego wyszukiwania).

Z Linuksem Mint 16, ta praca u podstaw jest o wiele łatwiejsza.

Aby jednak nie było tak dobrze, powiem wam Co w roku 2014 wciąż mnie w Linuksach uwiera i denerwuje. Ale, to już inna bajka.

Written by marcinbojko

19 stycznia, 2014 at 16:16

Bezpieczeństwo urządzeń drukujących

Dziś parę słów o urządzeniach, na które większość z nas nie zwraca większej uwagi: mianowicie urządzenia drukujące, drukująco-skanujące (MFP/MFD – Multi Function Printer/Multi Function Device) oraz popularne kserokopiarki. Przyzwyczajeni do tego, iż z wyjątkiem uciążliwych zacięć papieru oraz uzupełniania materiałów eksploatacyjnych niewiele się z nimi dzieje, przespaliśmy epokę, w której urządzenia te stały się tak samo skomplikowane jak komputery z których drukujemy.

Z uwagi na specyfikę pewnych firm (zwłaszcza w PL), opartych wciąż na przetwarzaniu papierowych wydruków, urządzenie takie często stanowi centrum nerwowe spółki. Ze stopniem skomplikowania idzie niestety podatność na ataki, exploity oraz nadużycia, które podzielić możemy na 3 podstawowe grupy.

Pierwsza z wymienionych grup to właśnie włamania i exploity wykorzystujące fakt, iż urządzenia drukujące korzystają ze zmodyfikowanych popularnych pakietów (zarówno o kodzie otwartym jak i zamkniętym) jak: Apache, Lighttpd, Java, PHP czy też ogólnie dostępne silniki bazodanowe. Wszystkie te wymienione pakiety możemy chociażby spotkać podczas korzystania z paneli lub konsol sterujących dla wskazanych urządzeń. Opieranie się na gotowym kodzie niesie za sobą niebezpieczeństwo wystąpienia błędów, które z uwagi na społecznościowy charakter oprogramowania open-source, są szybko wychwytywane i ujawniane publicznie. Cykl wytwarzania oprogramowania open-source pozwala na szybszą reakcję w celu korektę błędu, podczas gdy w przypadku oprogramowania funkcjonalnego o zamkniętym kodzie (jak np. firmware urządzeń drukujących), do czasu załatania błędów przez producenta, jesteśmy narażeni na ataki i exploity.

Na jakiego dokładnie typu zagrożenia jesteśmy narażeni?

Zdobycie hasła administracyjnego w urządzeniu pozwala na zmianę wszystkich parametrów procesu drukowania: złośliwe strony z bannerami, zmiana parametrów wydruku (kolor/odcienie szarości), zmiana rozdzielczości, zmiana ACL dla określonych IP, zmiana adresów e-mail lub ustawień serwera SMTP skojarzonego z kontem urządzenia drukującego. W kilku określonych przypadkach zdobycie dostępu do urządzenia może również spowodować zdobyciem dostępu do panelu serwisowego, gdzie zmiany dokonane przez atakującego mogą być o wiele bardziej bolesne. Istnieją udokumentowane przypadki gdy za pomocą zmiany parametrów serwisowych napastnik był w stanie doprowadzić do uszkodzenia urządzenia (sterowanie temperaturą nagrzewania)

W przypadku wdrożonych systemów autoryzacji i rozliczeń (Authorisation and Accounting), atakujący może na przykład wpłynąć na zmianę raportów o ilości wydrukowanych stron i dokumentów w rozbiciu na poszczególnych użytkowników. Łatwo można sobie reakcję kontrolującego, jeżeli na koncie któregoś z użytkowników pojawią się nazwy zadań drukowania o swojsko brzmiących nazwach bestselerów czytelniczych.

Dostęp do panelu serwisowego niesie za sobą również inne zagrożenia – część znanych mi urządzeń MFP/MFD posiada opcję ‚mirror’, czyli wysyłania WSZYSTKICH zadań, czy to wydruku, czy to skanów, na wskazany adres serwera FTP/SMB. Napastnik, wykorzystując hasło domyślne urządzenia, lub przechwytując hasło administracyjne, ustawiając prostą i dobrze udokumentowaną funkcję zapewnia sobie dostęp do wszystkich dokumentów przepływających prze wskazane urządzenie. Dotyczy to zarówno wydruków, skanów oraz popularnych kopii.

Popularny, prosty w przeprowadzeniu i stosunkowo trudny w diagnozie atak typu DoS pozwala na zatrzymanie pracy urządzenia, podczas gdy jedynym rozwiązaniem wyjścia z impasu okazuje się restart urządzenia.

Drugi typ zagrożeń jaki pojawia się przy urządzeniach drukujących ma na celu, oprócz unieruchomienia urządzenia, spowodowanie jak największych strat dla właściciela urządzenia. Nie jest tajemnicą, iż koszty materiałów eksploatacyjnych potrafią być bardzo wysokie, zwłaszcza w przypadku kolorowych urządzeń wielkoformatowych posiadających dodatkowe banki na papier. Bardzo popularną formą „outsource” dla urządzeń drukujących jest tzw. CPC (Cost Per Copy), gdzie w opłacie za każdą wydrukowaną czy zeskanowaną stronę użytkujący płaci firmie wynajmującej zryczałtowaną opłatę. Opłata zawiera w sobie przykładowo: koszt materiałów eksploatacyjnych w tym materiałów mechanicznych, jak rolki czy pasy transferowe, koszt elementów serwisowych (parts & labour), SLA itp. Umowy takie często zawierają klauzule o wyłączeniu odpowiedzialności właściciela urządzenia przy przekroczeniu średniego pokrycia strony (zazwyczaj od 2 do 8%).
W przypadku braku ograniczenia dostępu łatwo można doprowadzić do efektu gdzie dowolna osoba uruchomi zapętlone wydruki np. zdjęć w wysokiej rozdzielczości czy też wydruków próbnych (z reguły posiadających sporą gamę kolorów), błyskawicznie wyczerpując zarówno materiały eksploatacyjne (w tym wspomniane pasy transmisijne) jak i papier. W wysoko zautomatyzowanych środowiskach, gdzie oba te czynniki podlegają automatycznemu uzupełnianiu, raporty ze zużycia drukowane są np. w systemie miesięcznym, brak kontroli nad tym czynnikiem może narazić nas na spore straty.

Trzeci typ zagrożeń dotyczy dostępu do przetwarzanych treści.
– dostęp do fizycznego urządzenia, gdzie dowolna osoba może zapoznać się z treścią przetwarzanego dokumentu
Na nic najwymyślniejsze systemy zabezpieczeń w sytuacji gdy wiele osób lub działów używa tej samej puli urządzeń drukujących. Od momentu zlecenia wydruku, do momentu fizycznego odbioru zadrukowanych kartek potencjalnie dowolna (nawet postronna) osoba może dostać się do naszych danych. Bardzo częstym przypadkiem jest ustawianie urządzeń drukujących w miejscach, przez które przewija się spora ilość osób: sekretariat, recepcja, korytarz, sala konferencyjna.
– dostęp do nie zabezpieczonej sieci, w której atakujący może przechwycić dane wysłane do urządzenia drukującego.
W znakomitej większości urządzeń drukujących wystarczy przechwycić plik RAW skierowany do wydruku aby za pomocą oprogramowania rasteryzującego lub identycznego urządzenia zapoznać się z treścią wydruku.
– dostęp do kont użytkownika (boxes) zakładanych na urządzeniu.
Urządzenia MFP/MFD pozwalają na nieskomplikowane zarządzanie użytkownikami poprzez zakładanie im tzw. kont użytkownika (boxes). Brak autoryzacji powoduje iż dowolny inny użytkownik jest w stanie przejrzeć zawartość wskazanego konta, historię wydrukowanych plików, w znakomitej większości również cały bufor wydruku (przechowywany zazwyczaj na dedykowanym HDD)
– dostęp do haseł czy numerów PIN lub kart identyfikacyjnych innych użytkowników.
W przypadku używania kont użytkowników zabezpieczonych jedno lub dwucyfrowym pinem, ogólnie znanym numerem identyfikacyjnym kojarzonym z określoną osobą (PESEL), bardzo łatwo jest podszyć się pod wskazaną osobę, uruchamiając następnie bardziej wymyślne ataki.
– dostęp do skanów wysyłanych na ogólnodostępne foldery wymiany.
Jeden z popularnych błędów – ogólnodostępny folder wymiany (SMB/WIndows Share/FTP)na który wędrują wszystkie skany w myśl zasady ‚ja tak szybciutko, zaraz usunę, nikt się nie zorientuje’. Nasz podsłuchujący, posiadający prawo do odczytu dla wskazanego folderu ma wiele sposobów na skopiowanie zawartości – cyklicznie wykonywany skrypt, element wykorzystujący flagę ‚on folder change’

Równie popularny, oraz bardzo prosty sposób na zablokowanie urządzenia to … próba wykonania kopii banknotu (euro lub dolara). Tajemnicą poliszynela jest, iż urządzenia takie mają wbudowane zabezpieczenia przed zbyt dokładnym kopiowaniem zabronionych dokumentów (do których należą banknoty). W ten sposób głupi pomysł zostawi nam urządzenie zablokowane, często niezdatne do dalszej pracy bez dodatkowych zabiegów ze strony producenta.

Gdy już wiemy na jakie zagrożenia jesteśmy narażeniu postarajmy się zaprojektować bezpieczniejsze środowisko pracy naszych urządzeń drukujących.

Kontrola dostępu do fizycznego urządzenia

– secure room/copy room (Bezpieczne pomieszczenie)

Jeżeli mamy taką możliwość, urządzenia drukujące powinny być odizolowane od osób postronnych (goście, petenci) w postaci wydzielonego pomieszczenia z kontrolą dostępu. Wspomniana wyżej sytuacja, gdzie z racji braków lokalowych urządzenia stoją na korytarzach, są jawnym naruszeniem zasad bezpieczeństwa.

– jedno urządzenie per pomieszczenie zamiast kilku mniejszych.
Popularny mit zwłaszcza w instytucjach jak urzędy państwowe – każdy z urzędników po prostu musi mieć swoją drukarkę. Tymczasem tak naprawdę wystarczy jedno urządzenie sieciowe umieszczone centralnie w pomieszczeniu, tak by nie istniała konieczność porzucenia na pastwę petenta swojego stanowiska pracy. Co w przypadku gdy każdy z urzędników chce mieć swój wzór papieru lub dokumentu? Urządzenie wyposaża się w dodatkowe kasety lub banki papieru, co wciąż jest rozwiązaniem bardziej oszczędnym niż oddzielne urządzenie drukujące.

– blokada fizycznych przycisków i panelu sterującego
Z rozwojem urządzeń drukujących coraz więcej ustawień daje się wprowadzać za pomocą fizycznych przycisków lub paneli. CO więcej, spora część opcji serwisowych z domyślnymi hasłami jest dostępna w ten sposób. Oprócz oczywistych możliwości do zamiany ustawień urządzenia istnieje realne niebezpieczeństwo jego uszkodzenia poprzez ingerencję w parametry serwisowe (jakim są np. temperatury urządzeń utrwalających)

– stworzenie kont użytkownika z uwierzytelnieniem za pomocą kart aktywnych, PIN lub danych z serwera LDAP.
Bardzo przydatna opcja w przypadku gdy chcemy zabezpieczyć się przed nadużyciami lub wprowadzić rozliczenie ilości i jakości wydrukowanych materiałów w podziale na użytkownika czy dział. Dodatkowo, scentralizowana baza danych zabezpieczy nas przed dodatkową pracą utrzymywania i synchronizacji kolejnych baz.
– automatyczne wylogowywanie z nieużywanych profili i kont użytkownika
W przeciwnym wypadku kolejny użytkownik jest niemalże kuszony opcją skorzystania z ustawień poprzednika.

– włączenie opcji „follow me printing”
Bardzo przydatna opcja w przypadku gdy materiały wydrukowane powinny być dostępne TYLKO dla wskazanej osoby. W przypadku skorzystania z tej opcji możemy zrealizować zadanie drukowania bez żadnych dodatkowych ustawień, wydruk zostanie rozpoczęty dopiero po fizycznym uwierzytelnieniu się na wskazanym urządzeniu z puli. Pozwala nam to na zachowanie poufności drukowanych materiałów bez ekspozycji tychże w pojemniku z zakończonymi wydrukami.

Kontrola dostępu do interfejsu sieciowego

– wydzielenie oddzielnego VLAN dla urządzeń drukujących i przyznawanie dostępu ACL na poziomie komputerów lub użytkowników
Jest to chyba podstawowa opcja jaką należy zastosować w celu ochrony drukowanych danych. W połączeniu z serwerami (lub serwerem) wydruku pozwoli nam na zrealizowanie zasad bezpieczeństwa w prostszy sposób:
– dostęp do kolejek drukowania mają tylko uwierzytelnieni klienci
– drukarkami zarządzamy np. za pomocą Active DIrectory – dostęp do nowego urządzenia i jego instalacja wymaga w zasadzie tylko przeładowania profilu.
– serwer wydruku może swobodniej, bez indywidualnych ACL sięgać do interfejsów sieciowych urządzeń drukujących
– dla klientów Windows i Active Directory można zbudować bezpieczniejsze kanały kontaktu z serwerem wydruku (IPSec) co uniemożliwi podsłuch i możliwość przechwycenia i analizy wydruków.

Kontrola i analiza wydruków.
– dodatkowe oprogramowanie
W zależności od stopnia skomplikowania możemy powierzyć zliczanie stron serwerowi wydruku, lub zdecydować się na dodatkowe oprogramowanie. Warto wspomnieć iż większość urządzeń przechowuje informacje o wolumenie wydruku w podziale na użytkowników, jednak przy ich większej ilości niezbędne jest ręczne podsumowanie.
Na korzyść dodatkowego oprogramowania można zaliczyć fakt, iż w odróżnieniu od serwera wydruku, rozliczaniu w podziale na użytkowników podlegają również kopie wykonywane lokalnie na urządzeniu (off the glass), skany i wydruki niestandardowe (bannery, wydruki 2-kolorowe itp.)
Przykładem takiego oprogramowania może być popularny serwer wydruku PaperCut – dostępny również w wersji darmowej dla 15-użytkowników.

Written by marcinbojko

9 września, 2013 at 08:20

Cykl artykułów na blogu AVG – Co musisz wiedzieć o backupie danych? Część 3

Written by marcinbojko

2 lipca, 2013 at 20:36 a backup/synchronizacja plików.

W poniższym wpisie chciałbym pokazać Wam jak w krótki sposób zamienić sobie usługę w dosyć wydajne archiwum danych (dla klienta Windowsowego)

Ten sam sposób działa także z popularnym Dropboxem (nie testowałem ze Skydrive i GoogleDrive) – zarówno w kliencie dla systemów Windows jak i Linux.

Dlaczego a nie pozostałe wymienione usługi? W zasadzie z bardzo prostej przyczyny – wrodzonego skąpstwa 😉 Otóż udało mi się trafić na Happy Hours w, gdzie zakładając konto i logując się na nie z dowolnego urządzenia z Androidem dostawaliśmy 50GB przestrzeni gratis.

Powtórzę: 50GB GRATIS a nie 2 GB/5GB jak u konkurecji. Wykorzystując więc Dropboxa do synchronizacji plików pomiędzy urządzeniami, mając 50 GB chmury wolne, aż prosi się to o wykorzystanie tej przestrzeni do backupu ważnych plików posiadanych w sporych ilościach. Dla mnie na pewno są to pliki książek, zdjęć i filmów rodzinnych.

Na początek trochę teorii. Klient pod Windows zakłada domyślnie katalog (można to zmienić) w „%userprofile%\documents\my box files” – po ludzku, w katalogu użytkownika, w ‚Moich dokumentach’ pojawia się „My Box Files”. Wszystko co wrzucimy do tego katalogu zostanie zsynchronizowane z chmurą – identycznie jak w przypadku Droboxa. Co jednak w sytuacji gdy pliki te mamy rozsiane na innych volumenach/dyskach i nie zamierzamy tego zmieniać? Wykorzystamy zjawisko (wspólne dla Win/Linux) linków symbolicznych.

Odrobina teorii dla chcących:

Co chcemy osiągnąć?

1. W katalogu „%userprofile%\documents\my box files”  pojawią się podkatalogi, które chcemy synchronizować z chmurą.

2. Na dysku systemowym nie ubędzie nam miejsca – nawet jeżeli wykonamy linki do katalogów zbliżonych pojemnością do magicznych 50GB

3. Każda zmiana w katalogach rozsianych po innych dyskach/partycjach zostanie uwzględniona w procesie synchronizacji z (z opcją: pozostawić te skasowane czy też synchronizować zmiany)


Jak miałoby to wyglądać u mnie ?


Uruchamiamy ‚CMD’ jako administrator

mklink /D „C:\Users\mbojko\Documents\My Box Files\WinUAE” „L:\WINUAE”

mklink /D „C:\Users\mbojko\Documents\My Box Files\Books” „F:\Media\Books\GoodBooks\Sorted”

mklink /D „C:\Users\mbojko\Documents\My Box Files\Zdjęcia” „E:\Images\Zdjęcia”

mklink /D „C:\Users\mbojko\Documents\My Box Files\Videos” „D:\Video”


łącze symboliczne utworzone dla C:\Users\mbojko\Documents\My Box Files\WinUAE <<===>> L:\WINUAE

łącze symboliczne utworzone dla C:\Users\mbojko\Documents\My Box Files\Books <<===>> F:\Media\Books\GoodBooks\Sorted

łącze symboliczne utworzone dla C:\Users\mbojko\Documents\My Box Files\Zdjęcia <<===>> E:\Images\Zdjęcia

łącze symboliczne utworzone dla C:\Users\mbojko\Documents\My Box Files\Videos <<===>> D:\Video

2013-04-13 19:00 <DIR> .
2013-04-13 19:00 <DIR> ..
2013-04-13 18:59 <SYMLINKD> Books [F:\Media\Books\GoodBooks\Sorted]
2013-04-13 18:45 491 781 Box Sync ReadMe.pdf
2013-04-13 19:00 <SYMLINKD> Video [D:\Video]
2013-04-13 18:58 <SYMLINKD> WinUAE [L:\WINUAE]
2013-04-13 19:00 <SYMLINKD> Zdjęcia [E:\Images\Zdjęcia]


Written by marcinbojko

20 kwietnia, 2013 at 10:38

%d blogerów lubi to: